هارون با اين روش فرصتطلبانهء آشكار و نيز دستاندازى به حريم حرمت امام عليه السّلام ، مىخواست افزون بر تحقير شيعيان ، عناصر فعال و دامنهء فعاليت و تعصب دينى آنان را شناخته ، از اين شيوهء فريبكارانه براى دربند كشيدن و در نهايت به كام مرگ فرستادن شيعيان استفاده كرده ، از خطر آنان رهايى يابد . « شيخ باقر شريف القرشى » مىگويد : « گمان قوى اين است كه شيعيان پى به اين انگيزهء هارون برده بودند و از همين رو به هيچ اقدامى عليه هارون [ و دستگاه او ] دست نزدند » . « 1 »
اقدام سليمان
كارهايى كه هارون الرشيد بدان دست زده بود ، لكهء ننگى پاكنشدنى بر دامان عباسيان گذارد و كارنامهاى سياه ، بر ديگر سياهكارىهاى اين خاندان مىافزود ، چرا كه هارون به كشتن امام كاظم عليه السّلام بسنده نكرده ، بلكه اعمال زشتى در حق آن حضرت روا داشت كه نشان مىدهد هارون هيچ بهرهاى از بزرگوارى ، هوشمندى ، خوبى و انسانيت نبرده است .
« سليمان بن ابى جعفر منصور » از اين روحيهء هارون آگاه بود . از همينرو زمانى كه از بيرون آوردن پيكر امام عليه السّلام از زندان و قرار دادن آن بر روى پل و سر دادن آن جملههاى دردآور آگاه گرديد ، بر آن شد تا آن رفتار زشت را به بهترين صورت جبران كند . ماجراى اقدام سليمان از اين قرار است :
« قصر سليمان بر دجله مشرف بود . زمانى كه هياهوى مردم را شنيد و بغداد را دستخوش آشوب و آشفتگى ديد ، دليل آن را از فرزندان پرسيد ، گفتند : سندى بن شاهك وفات موسى بن جعفر را اعلام مىكند . آنگاه آن
هامش
( 1 ) . حياة الإمام موسى بن جعفر 2 / 523 .