پيامدهاى قيام فخ
شهادت حسين رهبر قيام فخ و يارانش نقطهء پايانى بر قيام آنان بود . هادى عباسى بازماندگان از علويان را آماج تهديد خود قرار داد و با اشاره به ارتباط قيام حسين با بزرگ اين خاندان ؛ يعنى موسى بن جعفر عليه السّلام ، گفت : « به خدا سوگند ، حسين جز به فرمان او ( امام كاظم عليه السّلام ) قيام نكرد و غير از جلب محبت او ، راه ديگرى را پيروى ننمود [ و نخواست ] ، زيرا او از ميان افراد خاندان رسالت ، صاحب وصيت ( امامت ) است . خداى مرا بكشد اگر او را مهلت زنده بودن بدهم » . « 1 »
على بن يقطين امام كاظم عليه السّلام را از اين تصميم هادى آگاه كرد . امام افراد خاندان و شيعيان خود را گرد آورد و از نامهء على بن يقطين آگاهشان نمود ، سپس فرمود : در اينباره چه مىگوييد ؟
گفتند : پيشنهاد ما به تو - كه خدايت سلامت بدارد - اين است كه از ديد و دسترس اين سركش دور شده و خويش را پنهان نمايى .
امام لبخندى زدند و به يك بيت از « كعب بن مالك » از بنى سليمه تمثل جست كه :
« قريش مدعى شد كه بر خداى ( آفريدگار ) خود پيروز خواهد گشت ، پس [ برود و ] بر پيروز [ مطلق ] كه همه را از پاى درمىآورد . پيروز شود ( هرچه در توان دارد انجام دهد كه او را در برابر خداوند سودى ندارد ) » . « 2 »
سپس حضرت كاظم عليه السّلام روى به قبله گرداند و دعاى جوشن صغير را - كه
هامش
( 1 ) . همان 48 / 150 - 153 ( به نقل از ابن طاووس مهج الدعوات ) .
( 2 ) .زعمت سخينة أن ستغلب ربّها * فليغلبنّ مغالب الغلّاب