آنان را پر از آتش كرده و گرسنگى و تشنگى را بر آنان مسلّط مىكند .
و بالاخره امام به گروه مخلص اشاره كرده و فرموده است : امّا فرقهاى هستند كه ما را دوست مىدارند ، كلام ما را حفظ مىكنند ، امر ما را اطاعت كرده و با كارهاى ما مخالفت نمىكنند ، آنها از ما و ما از آنانيم « 1 » .
آينده از جدالى سخت خبر مىداد كه قصد ريشهكنى حركت امام عليه السّلام را داشت . اين كار را داوود بن على در مدينه آغاز كرد و از علامتهاى آن سختگيرى بر امام صادق عليه السّلام در شهر حيره بود . امام صادق عليه السّلام ناچار بود كه در راه فرهنگسازى و مجهّز كردن شيعيان به اصولى كه ضامن بقاى آنها در آينده بوده و آنان را قادر به پيگيرى فعّاليت سازنده و همزيستى مسالمتآميز با ساير امّت بنمايد - مانند اصل تقيّه و كتمان سرّ - به فعاليّت بپردازد . تا اينكه اهداف شيعه بر ظالمان مخفى مانده و التزام به اين اصول صحّت معتقدات و احكام شرعى آنان را تضمين كند . لذا مىبينيم كه امام عليه السّلام در مقام تربيت ياران خاصّ خود مىفرمايد :
خداوند رحمت كند بندهاى را كه دانش محرمانهء ما را بشنود و آن را زير پاى خود به خاك سپارد . به خدا كه من به بدان شما از دامپزشكان نسبت به چهارپايان داناتر هستم . بدان شما آن كسانى هستند كه قرآن را دير به دير مىخوانند و نماز را در آخر وقت بهجاى آورده ، زبانشان را نگاه نمىدارند ، بدان كه چون حسن بن على عليهما السّلام را با ضرب نيزه مجروح كرده و مردم دربارهء حكومتش اختلاف كردند ، كار را به معاويه واگذار كرد . در اين هنگام شيعه به او گفتند : السّلام عليك يا مذلّ المؤمنين ، سلام بر تو اى كسى كه مؤمنان را خار كردى . فرمود : من مؤمنان را خار نكردم . بلكه آنان را
هامش
( 1 ) . تحف العقول 514 ، بحار الانوار 78 / 380 .