امّا آنان كه دانش را براى نادانى و مجادله مىآموزند ، موذى و ستيزهجوست ، در ميان جمع مردان بزرگ لب به سخن مىگشايد و از دانش و بردبارى سخن به ميان مىآورد . او خود را به فروتنى مىزند ، امّا در حقيقت از ورع و پرهيزگارى بىبهره است . خداوند بينى او را خرد مىكند و رگ حياتش را مىبرد .
امّا آنكس كه دانش را براى فخرفروشى و فريبكارى آموخته ، فريبكار و متملّق است . به امثال خود كه مىرسد ، فخرفروشى و فريبكارى مىكند . امّا به اغنيا و ثروتمندان كه مىرسد ، در نزد آنان كرنش و تواضع مىكند . او شكم خود را از غذاهاى چرب و نرم آنان پر كرده و دينش را زير پا لگدمال مىكند .
خداوند سرچشمهء اخبارش را كور كند و نشانهء او را از ميان آثار علما و دانشمندان بزدايد .
امّا آنكس كه دانش را براى فهميدن و انديشيدن مىآموزد اندوهگين و شب زندهدار است . ناحيهء خلوتى را براى عبادت خود در نظر گرفته و به دور از ديگران در آن ناحيه به عبادت خدا مشغول است و در دل تاريك شب به نماز مىايستد . او در حالى خدا را عبادت مىكند كه قلبش از ترس خداوند مالامال است . او خدا را از روى زارى مىخواند ، بيشترين توجّه او به كارهاى خودش مىباشد ، امّا در عين حال اهل زمانهء خود را خوب مىشناسد . چنين كسى از مورد اطمينانترين برادران دينى خود هم وحشت دارد . خداوند پايههاى چنين شخصى را محكم گرداند و در روز قيامت به او امان دهد « 1 » .
هامش
( 1 ) . كافى 1 / 49 ، بحار الانوار 83 / 195 .