هوش و ذكاوت بوده است . تا جايى كه جابر بن عبد اللّه انصارى با همهء پيرى و مقام علمى بالايش به نزد آن حضرت مىآمده و در پيشگاه آن حضرت زانوى شاگردى بر زمين زده و از او درس مىآموخت . جابر از وسعت دانش امام باقر عليه السّلام و شناخت آن حضرت آنچنان مبهوت گرديده بود كه مىگفت : اى باقر ، تو به مصداق آيهء شريف قرآنكه دربارهء حضرت يحيى - على نبيّنا و آله و عليه السّلام - آمده است ، حكمت را در هنگام طفوليّت از جانب خداوند دريافت نمودهاى « 1 » .
صحابه نيز به علم و فضل گسترده و سرشارى كه امام باقر عليه السّلام از خردسالى بدان ممتاز گرديده بود آگاهى داشتند . از همينرو در مسائل مشكلى كه در فهم و جواب آن راه به جايى نمىبردند به محضر آن امام همام مشرّف شده و سؤال خود را از آن حضرت مىپرسيدند . تاريخنويسان آوردهاند كه مردى از عبد اللّه بن عمر مسألهاى پرسيد كه وى از جواب آن درماند . آنگاه به آن مرد گفت : به سوى آن پسر برو - و به سمت امام باقر عليه السّلام اشاره كرد - و از او مسألهات را بپرس و هرگاه جواب تو را داد مرا نيز از آن جواب آگاه كن . مرد به سمت امام باقر عليه السّلام رفت و مسألهء خود را با آن حضرت در ميان گذاشت . امام باقر عليه السّلام در سنّ خردسالى جواب آن مرد را دادند . مرد به سمت ابن عمر رفت و جوابى كه امام به او داده بودند براى او بيان كرد . ابن عمر كه از فهميدن جواب و بسيارى علم امام باقر عليه السّلام مبهوت شده بود امام عليه السّلام را اينگونه ستايش كرد كه :
« اينان خاندانى هستند كه فهم آنان از عالم غيب مىآيد » « 2 » .
خداوند متعال ائمّهء اهل بيت عليهم السّلام را به دانش و فضيلت اختصاص داد و
هامش
( 1 ) . علل الشرايع / 234 .
( 2 ) . مناقب 4 / 147 .