مجلس اسلام خود را آشكار كرده و طريق حق را كه طريق اهل بيت باشد در پيش گرفت « 1 » .
2 . از ديگر مظاهر باشكوه و شگفتانگيز صبر و بردبارى امام باقر عليه السّلام مىتوان به داستان زير اشاره كرد :
آوردهاند كه مردى شامى به مجلس درس امام محمّد باقر عليه السّلام مىآمد و به درس آن حضرت گوش فرامىداد . او بسيار شيفتهء مباحث علمى امام باقر عليه السّلام گرديده بود . امّا روزى با تندى رو به امام باقر عليه السّلام كرده ، به آن حضرت گفت :
محمّد ! ، گمان نكنى كه من از روى دوستى و محبّت به تو به مجلس درست حاضر مىشوم . چنين نيست . بلكه من نسبت به كسى در روى زمين بيشتر از تو و اهل بيت تو كينه ندارم . و به اين مطلب اعتقاد قلبى دارم كه اطاعت و پيروى از فرامين خداوند و فرامين امير المؤمنين كه خليفهء مسلمانان است در بغض و ناپسند داشتن شما خاندان است . امّا از آنجا كه مىبينم مرد فصيحى هستى و الفاظ و كلمات تو از نظر ادبى زيباست به سوى تو مىآيم ! ! .
امام باقر عليه السّلام نگاهى از روى لطف و دلسوزى به او انداختند . از آن پس آن حضرت او را بيش از پيش غرق در احسان و نيكويى كردند تا حدّى كه آن مرد متنبّه شده و راه حقّ و حقيقت بر او آشكار گرديد . او از حالت كينه و دشمنى به دوستى و ولايت امام باقر عليه السّلام منتقل گرديد ، تا آنجا كه تا هنگام مرگ ملازم محضر امام باقر عليه السّلام بود و در هنگام مرگ وصيّت كرد تا امام باقر عليه السّلام بر او نماز بگذارد « 2 » .
هامش
( 1 ) . مناقب آل أبى طالب 3 / 337 ، بحار الانوار 46 / 289 ، الانوار البهيّه / 142 ، مستدرك البحار 2 / 383 .
( 2 ) . بحار الانوار 11 / 66 .