باشد ، خداوند متعال با هر قدمى كه برمىدارد براى او حسنهاى مىنويسد ، گناهى از او محو نموده و درجهاى را براى او بالا مىبرد ، و چون درب خانهء برادر مؤمنش را بزند خداوند درهاى آسمان را بر او مىگشايد ، و هنگامى كه با يكديگر ملاقات نموده ، دست داده و يكديگر را در آغوش بگيرند ، خداوند متعال به آنها نظر مىنمايد و سپس به ملائكه بهواسطهء اين دو نفر مباهات مىكند و مىگويد : به اين دو بندهء من نگاه كنيد كه با يكديگر رفتوآمد كرده و براى رضاى من به يكديگر محبّت مىنمايند ، پس بر من است كه پس از اين آنان را با آتش عذاب نكنم ، و هنگامى كه آن شخص از نزد برادر مؤمن خود بازمىگردد ، به تعداد نفسها و گامها و سخنانى كه گفته است ملائكهء خداوند او را مشايعت مىنمايند ، و او را تا همان ساعت از فرداى آنروز از بلاهاى دنيا و آخرت حفظ مىنمايند . پس اگر چنين شخصى در طول اين مدّت از دنيا برود ، از حساب و كتاب الهى معاف مىشود ، و آن مؤمنى كه اين شخص به ديدار او رفته است ، اگر او نيز عارف به حقّ او باشد به اندازهاى كه اين شخص اجر و ثواب مىبرد ، او نيز داراى اجر و ثواب خواهد شد « 1 » .
امام باقر عليه السّلام از همهء كارهايى كه منجرّ به ناراحتى ، دورى و جدايى مىشود همچون غيبت ، بهتان ، تحقير ، عيبجويى ، نهادن القاب زشت بر يكديگر ، دشنام و دستدرازى به اموال و آبروى مردم و . . . نهى فرموده و افراد را از ارتكاب آن برحذر مىداشتهاند .
امام باقر عليه السّلام همچنين همگان را به اصلاح بين مؤمنين و تشويق مؤمنين بر انس و الفت با يكديگر فرا مىخواندهاند . آن حضرت فرمودهاند :
هامش
( 1 ) . كافى 2 / 183 ، 184 .