فرمودهاند :
« تبسّم الرجل في وجه أخيه حسنة ، و صرف القذى عنه حسنة ، و ما عبد اللّه بشيء أحبّ الى اللّه من ادخال السرور على المؤمن » ؛
تبسّم كردن مرد در صورت برادر دينىاش براى او حسنهاى محسوب مىشود ، بر طرف كردن خار از سر راه برادر مؤمن حسنه محسوب مىشود و هيچ عبادتى در نزد خداوند متعال محبوبتر از شاد كردن دل مؤمن نمىباشد « 1 » .
امام باقر عليه السّلام مجموعهاى از حقوق طرفينى را براى روابط اجتماعى حاكم بر جامعهء ياران صالح خود بيان نموده است :
« من حقّ المؤمن على أخيه المؤمن أن يشبع جوعته و يواري عورته و يفرّج عنه كربته و يقضي دينه ، فإذا مات خلفه في أهله و ولده » ؛
از جملهء حقوق مؤمن بر برادر مؤمن او اين است كه او را سير گرداند ، عيب او را بپوشاند ، اگر ناراحتى و همّ و غمّى به مؤمن برسد آن را بر طرف نمايد ، اگر بدهكارىاى دارد بدهى او را ادا كند ، و اگر از دار دنيا رفت در ميان اهل و خاندان و فرزندان او جانشينى نيكو برايش باشد « 2 » .
آن حضرت همچنين افراد گروه صالح را بر ايجاد عواملى كه منجرّ به نزديكى دلها و ازدياد روح برادرى و انس و الفت و هميارى مىشود تشويق و ترغيب مىنمودند . از ابو حمزهء ثمالى روايت شده است كه گفت : با حضرت امام باقر عليه السّلام همسفر بودم . در منزلى اتراق كرديم . امام باقر عليه السّلام مقدارى راه رفتند ، سپس به نزد من برگشتند . هنگامى كه به هم رسيديم آن حضرت با من به گرمى دست دادند . به آن حضرت عرض كردم : خدا مرا قربانت كند ، آيا ما چند
هامش
( 1 ) . كافى 2 / 188 .
( 2 ) . كافى 2 / 169 .