براى انجام دادن وظيفهء اصلى و رسيدن به آن هدف نهايى كه انسان براى آن آفريده شده و عبارت از حمل امانت الهى ، رساندن آن به همهء مردم و استوار ساختن اصول و بنيادهاى آن در جامعه مىباشد برسند . آن حضرت از پيروان خود انتظار داشت تا به افقهاى دوردست و همّتهاى بالا سر بكشند تا ارزشهاى معنوى در همهء امور مالى آنها حاكم شده ، و ديگر به دنبال شهوات نفسانى راه نيفتاده و مشغول به سير كردن جنبههاى نفسانى نشوند . آن حضرت در اين رابطه فرمودهاند :
همانا اهل تقوا كسانى هستند كه از ديگران بىنيازند . اندكى از زندگى دنيا آنان را از طلب دنيا بىنياز مىنمايد . آنان كسانى هستند كه مخارج زندگى آنان آسان و كم است . . . آنان كسانى هستند كه شهوات و لذّتهاى خود را براى جهان آخرت به تأخير انداختهاند « 1 » .
آن حضرت در يكى از دعاهاى خود اهدافى را كه هر انسانى بايد از طلب رزقوروزى داشته و حدّ و حدود طلب رزقوروزى را بيان نموده و بر اين مطلب كه بايد ميان طلب روزى و ارزشهاى معنوى توازن برقرار باشد اين گونه تأكيد نمودهاند كه :
« . . . اسألك اللهمّ الرّفاهية في معيشتي ما أبقيتني ، معيشة اقوى بها على طاعتك ، و أبلغ بها رضوانك ، و أصير بها بمنّك الى دار الحيوان ، و لا ترزقني رزقا يطغيني ، و لا تبتلني به فقر أشقى به ، مضيّقا عليّ ، أعطني حظا وافرا في آخرتي ، و معاشا واسعا هنيئا مريئا في دنياي . . . » ؛ خداوندا ، از تو رفاه در معيشتم را تا روزى كه زنده هستم مىخواهم ، تا معيشت و زندگانى من بهگونهاى
هامش
( 1 ) . تحف العقول / 209 .