برحذر داشته و كسالت از طلب آخرت را ملازم با كسالت از طلب دنيا نمودهاند ، آن حضرت در اين رابطه فرمودهاند :
من بسيار از كسى كه در امر طلب دنيا و رزقوروزى خود كسالت و تنبلى مىكند منفور مىدارم ، چراكه هركس در امر دنياى خود كسالت بورزد و تنبلى كند ، در امر آخرت خود كسلتر و تنبلتر خواهد بود « 1 » .
آن حضرت همواره اين مطلب را بيان مىداشتند كه رزقوروزى از جانب خداوند متعال نازلشده و خداوند متعال براى هريك از افراد انسان رزقوروزى معيّنى قرار داده است . امّا بر انسان واجب است تا براى به دست آوردن آن رزقوروزى تلاش و فعّاليت نمايد . آن حضرت در اين رابطه فرمودهاند :
هيچكس نيست مگر اينكه خداوند متعال رزق حلالى براى او مقدّر فرموده كه در حالت عافيت و سلامت به او برسد ، و همان رزقوروزى را از جهت ديگر به صورت حرام نيز بر آن انسان عرضه مىنمايد . پس اگر انسان به آن رزقوروزى از راه حرام دست بيالايد ، از رزقوروزى حلال او كم مىشود و غير از اين دو مورد نيز خداوند از در فضل و كرم روزى بسيارى براى بندگان دارد كه اين كلام خداوند عزّ و جلّ است كه فرمود :
وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ
« 2 » و از فضل خدا درخواست كنيد . . . « 3 » .
آن حضرت همچنين از جمعآورى مال از طريق كسبهاى حرام كه از جملهء آنها « غلول » « 4 » مىباشد نهى مىفرمودند . عمّار بن مروان در رابطه با
هامش
( 1 ) . كافى 5 / 85 .
( 2 ) . نساء / 32 .
( 3 ) . كافى 5 / 80 .
( 4 ) . غلول در لغت به معنى دزدى از غنائم قبل از تقسيم است كه در زمانهء فعلى مىتوان آن را به اختلاس تشبيه كرد .