همه دنيا در دست اين شخص مىبود و به يكباره از دست او مىرفت سزاوار نبود كه براى آن گريه كند « 1 » .
سعيد بن مسيب گويد : على بن الحسين عليه السّلام در هرروز جمعه در مسجد پيامبر مردم را با اين كلمات كه عينا حفظ و نوشته شده است موعظه مىكرد و آنان را به بىرغبتى به دنيا و رغبت به آخرت تشويق مىنمود :
اى مردم تقواى الهى پيشه خود سازيد . بدانيد كه به سوى او بازخواهيد گشت . . . اى فرزند آدم سريعترين چيزى كه به سوى تو مىآيد و نزديك است به تو برسد و تو را دريابد مرگ تو است ، گويا هماكنون است كه اجلت رسيده ، ملك الموت جانت را گرفته و تنها در خانه قبرت گذاشتهاند ، آنگاه است كه روحت به بدن بازمىگردد و نكير و منكر براى سؤال و جواب و امتحانات سخت به سويت هجوم مىآورند . . . پس اى بندگان خدا از خدا پرواكنيد و بدانيد كه خداوند متعال زيور زود گذر دنيا را نه براى اولياى خود مىپسندد و نه ايشان را بدان ترغيب كرده است بلكه دنيا و اهل آن را فقط براى اين آفريده است تا آنان را بيازمايد كه كداميك بهترين عمل را براى آخرت خويش دارند ، به خدا سوگند كه خداوند در كتاب خود براى شما همه اين مسائل را در قالب مثال بيان داشته و نشانههاى آشكار را براى آنان كه تعقل مىكنند شناسانده است و هيچ نيرويى جز به توفيق خدا نيست ، پس در زندگى فانى دنيا كه خداوند شما را در آن به زهد امر كرده زهد ورزيد . . . چونان كسى كه دنيا را وطن و محل استقرار دائمى دانسته است به آن تكيه نكنيد كه دنيا محل عبور و منزل عاريت و جاى عمل است پس قبل از پراكنده شدن روزهاى دنيا و اجازه خداوند براى نابودى آن از اعمال نيكو در آن توشه برداريد . . . خداوند شما و
هامش
( 1 ) . كشف الغمة 2 / 318 نقل از نثر الدرر آبى و الفصول المهمة 192 .