45 . و حق كسى كه بر او دعوى دارى اين است كه اگر در دعواى خود بر حقى با او نرم گفتگو كنى و اگر ناحق مىگوئى از خدا بترسى و با توبه ادعايت را ترك كنى .
46 . حق كسى كه در كار خود با تو مشورت مىكند اين است كه اگر نظر درستى دارى به او بگويى و اگر نه او را به كسى كه مىداند راهنمايى كنى .
47 . حق كسى كه با او شور مىكنى اين است كه اگر بر خلاف نظر تو رأى داد به او بدبين نباشى و اگر با يكديگر موافق شديد خدا را شكر كنى .
48 . حق كسى كه از تو نصيحتى جويد اين است كه حق نصيحت را نسبت به وى ادا كنى و درباره او دلسوزى و نرمى روا دارى .
49 . حق ناصح تو اين است كه نسبت به وى تواضع كرده ، به سخنش گوش فرادهى ، اگر خوب گويد يا اگر درست نگويد به او رحمت فرستى و بدبين نباشى ، و اگر بدانى كه به راه خطا مىرود او را مؤاخذه نكنى مگر اينكه در معرض تهمت و بدبينى باشد كه بايد به كارش اعتنائى نكنى و توانائى نيست جز به خدا .
50 . حق بزرگتر اين است كه او را به خاطر سنش احترام گذارى و به جهت پيشگامى در مسلمانى تجليل كنى ، با وى در محضر حريفان ستيزه نجوئى و پيشاپيش او راه نروى ، در راه رفتن از او جلو نيفتى ، او را نادان فرض نكنى و اگر با تو سبكى كرد تحمل كنى و براى اسلام و حرمت پيرى او را محترم شمارى .
51 . حق كوچكتر اين است كه او را با مهربانى آموزش دهى و از خطاهايش گذشت كنى ، عيبش را بپوشانى و با او با مدارا رفتار كرده ، يارىاش رسانى .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 273
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٧٣