27 . امام على بن الحسين عليهما السّلام آيهء :
وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَتَ اللَّهِ لا تُحْصُوها ؛
و اگر نعمت خدا را شماره كنيد ، نمىتوانيد آن را به شمار در آوريد « 1 » را قرائت مىكرد مىفرمود : پاك است آن خدايى كه به كسى معرفت نعمتهايش را نبخشيد مگر به اعتراف بر عدم معرفت آن ، همچنانكه به كسى شناخت ذات خود را نداد مگر در همين حد كه بفهمد قادر به درك آن ذات نيست پس خداوند متعال از اعتراف عارفان به كوتاهى آنان در شناختن ذاتش قدردانى كرده و همان اعتراف به ناتوانى را شكر به حساب آورده است ، چنانكه علم دانشمندان به اينكه از درك او ناتوانند را ايمان محسوب داشته است ، چراكه او خود به ميزان ظرفيت و توان بندگان آگاه است . منزه است خدايى كه اعتراف به نعمت را ستايش خود دانسته و منزه باد آنكه اقرار به درماندگى از شكرش را سپاسگزارى به حساب مىآورد .
هامش
( 1 ) . ابراهيم / 34 .