تخطي إلى المحتوى الرئيسي

أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 181

مساهمون:

ص١٨١
5 . خداوندا بر پاكيزگان اهل بيت او درود فرست هم آنان كه براى به‌پا داشتن امر خود برگزيدى و خزانه‌داران علم ، نگاهبانان دين ، جانشينانت در زمين و حجت خود بر بندگان كرده ، آنان را به خواست خود از پليدى و آلودگى پاك كرده و وسيلهء رسيدن به خود و راه رسيدن به بهشتت قرارشان داده‌اى . 6 . خداوندا در هرروزگارى دين خود را به وسيلهء پيشوايى پشتيبانى كرده‌اى كه همچون پرچم هدايت در ميان بندگانت افراشته و چونان نورافكنى در شهرهايت به‌پايش داشته‌اى ، ريسمان او را به ريسمان خود ( حبل اللّه ) متصل كرده و او را پلكان رسيدن به رضايت خويش نموده‌اى ، پيروىاش را بر همگان واجب و از نافرمانيش بيم داده بندگان را به اطاعت فرمان‌هايش ، خوددارى از آنچه از آن نهى كرده و عقب يا جلو نيفتادن از او فرمان داده‌اى ، پس او نگهدار پناهندگان ، پناهگاه مؤمنان ، دستاويز متمسكان و زيبايى جهانيان است . 7 . محبت دنياى پست را از دلم بر كن كه از توجه به آنچه در نزد تو است بازم داشته ، مانع يافتن وسيله‌اى براى رسيدن به تو شده و مرا از فكر نزديك شدن به تو وامىدارد و فقط ، رازو نياز كردن با تو در شب‌وروز را در نظرم بياراى و چنان نيروى بازدارنده‌اى به من عطا كن كه مرا به مقام خشيت نزديك و از ارتكاب آنچه بر من حرام كرده‌اى بازم داشته ، از بندگى گناهان بزرگم برهاند ، لوث نافرمانى و آلودگى به خطا را از من بزداى و جامهء عافيتت را بر اندامم بپوشان . 8 . و مرا به قوت و قدرت خودم وامگذار و در آن روز كه مرا براى ديدار خود بر مىانگيزى شرمگينم مكن و در برابر دوستانت رسوايم مساز ، ياد خود را از خاطرم مبر و توفيق شكرگزارى را از من مگير ، بلكه در هنگام فراموشى و غفلت آنان كه نعمت‌هايت را ناديده مىانگارند ياد و شكرت را همراهم كن و همواره مرا الهام كن كه بر آنچه داده‌اى ثناگويت بوده و بر آنچه فرستاده‌اى اقرار كنم رغبتم را به سوى خود از رغبت راغبان بيشتر و ستايشم را از ستايش ستايشگران بالاتر بدار و مرا در هنگامى كه به تو نياز دارم فرونگذار .