هركس حج بهجاى آورد گناهانش آمرزيده و بهشت بر وى واجب مىشود ، عملش از نو آغاز گشته و خود ، خانواده و مالش محفوظ ميگردد « 1 » .
و فرمود :
كسى كه ميان صفا و مروه سعى كند ملائكه برايش شفاعت مىكنند « 2 » .
وقتى حاجيان از مكه بازمىگشتند امام سجاد عليه السّلام مردم را به گراميداشت آنان توصيه كرده و مىفرمودند :
هنگام بازگشت حاجيان از حج را به فال نيك بگيريد و پيش از اينكه گناه در زندگى آنان داخل شود نزدشان رفته ، با آنان مصافحه كرده و آنان را گرامى داريد تا در اجرشان شريك شويد « 3 » .
امام سجاد عليه السّلام مانند پدرش امام حسين و عمويش امام حسن عليهما السّلام چندين بار پياده به حج رفت و بيست بار سوار بر ناقهاش كه با آن بسيار مدارا مىكرد حج بهجا آورد .
ابراهيم بن على گويد : در سفر حج با على بن الحسين همسفر بودم كه ديدم ناقهء آن حضرت در حركت كندى مىكرد ، امام چوبدستى خود را به سمت آن حيوان گرفت اما دست خود را پس كشيد و گفت : « آه من القصاص . . . ؛ آه از قصاص [ خداوند ] » « 4 » .
چون امام زين العابدين آهنگ سفر حج مىفرمود ، قاريان و دانشمندان گردش جمع مىشدند چراكه آنان همواره از ايشان كسب دانش ، شناخت ، حكمت و ادب مىكردند . سعيد بن مسيب مىگويد : تا على بن الحسين عليه السّلام از مكه خارج نمىشد قرّاء از مكه خارج نمىشدند ، و ما به همراه امام سجاد عليه السّلام
هامش
( 1 ) . فروع كافى 4 / 252 .
( 2 ) . من لا يحضره الفقيه 2 / 208 ح 2168 .
( 3 ) . بحار الأنوار 99 / 386 با اختلاف در الفاظ .
( 4 ) . الفصول المهمة / 189 .