رسيدن به سعادت را از دست داده و جز رشتهء عفوت كه بدان آويختهام رشتههاى اميدم از هم گسيخته است . چه ناچيز است فرمانبردارى كه بتوانم به درگاهت به حسابش آورم و چه بسيار است نافرمانىهايى كه بارش را بر دوش مىكشم ، ولى درگذشتن از بندهء نافرمان و گنهكار هرچه زشتكردار باشد هرگز بر تو دشوار نيست پس مرا ببخش .
« اللهمّ إنّي أعوذ بك من نار تغلّظت بها على من عصاك ، و توعّدت بها على من صدف عن رضاك ، و من نار نورها ظلمة ، و هيّنها أليم ، و بعيدها قريب ، و من نار يأكل بعضها بعض ، و يصول بعضها على بعض ، و من نار تذر العظام رميما ، و تسقي أهلها حميما ، و من نار لا تبقي على من تضرّع اليها ، و لا ترحم من استعطفها ، و لا تقدر على التخفيف عمّن خشع لها و استسلم اليها ، تلق سكانها بأحرّ ما لديها من أليم النكال و شديد الوبال . . . » ؛
خدايا از آتشى كه آن را وسيلهء سختگيرى بر گنهكاران قرار داده و بيراههرفتگان از جادهء رضايتت را به آن بيم دادهاى به تو پناه مىبرم ، به تو پناه مىبرم از آتشى كه روشنايى آن تاريكى ، ملايم آن دردناك و دور آن نزديك است ، آتشى كه قسمتى از آن قسمت ديگر را مىخورد و پارهاى از آن بر پارهء ديگر حمله مىآورد ، آتشى كه استخوانها را مىپوساند و ساكنان خود را از آب جوشان سيراب مىسازد ، آتشى كه بر زارى اهلش نبخشايد و مهرجويى آنان رحمتش را به جوش نياورد ، چراكه اصلا قادر به آسانگيرى بر كسى كه در برابرش كرنش كرده و تسليم او گردد نيست ، بلكه با سوزانندهترين عذاب دردناك و بدترين عاقبت از اهل خود استقبال مىنمايد . . . « 1 » .
امام سجاد عليه السّلام در اثر بسيارى عبادت نحيف و تكيدهشده و عبادت او را
هامش
( 1 ) . صحيفهء كاملهء سجاديه دعاى / 32 .