مردم بوده و بيشترين فرمانبردارى خدا از آن حضرت صادر شده است ، مردم كسى را در نيايش ، و عبادت همسنگ وى نديده بودند ، و از اين حيث حتى چشم صالحان و پرهيزكاران را خيره كرده و او را همين بس كه تنها كسى در تاريخ اسلام است كه ملقب به « زين العابدين » و « سيد الساجدين » شده است .
عبادت او از ايمان عميقش به خداوند متعال و شناخت كاملش از ذات ربوبى نشأت گرفته و به چشمداشت بهشت يا ترس از آتش دوزخ نبوده است .
او در اين زمينه مصداق بارز كلام جد بزرگوارش حضرت امير المؤمنين ، سرور عارفان ، و پيشواى پرهيزكاران على عليه السّلام بود كه بلنداى اخلاص خويش را در قالب اين عبارت بيان داشته است :
بر خود ناپسند مىدارم كه چون بردگان طمعكارى كه اگر چشمداشت بهرهاى نباشد ترك بندگى كنند خدا را بندگى كنم و جز ثواب هدف ديگرى از عبادت خود داشته باشم يا چون بردگان نافرمانى باشم كه از بيم عقوبت بندگى كنند و اگر اين ترس نباشد ترك اطاعت خواهند نمود .
در اين هنگام يكى از حاضران از روى اعتراض و ناراحتى به آن حضرت گفت : پس تو از چه روى خدا را عبادت مىكنى ؟ و امام عليه السّلام با ايمان خالص به او فرمودند : من از اينروى كه خداوند متعال به سبب نيكى و بخشيدن نعمتها شايستهء عبادت است او را مىپرستم « 1 » .
قلب امام سجاد عليه السّلام از محبت خداوند متعال مالامال و احساسات او به تسخير عشق خدا درآمده و در همهء اوقات به عبادت و بندگى خدا مشغول بود .
هامش
( 1 ) . حياة الإمام زين العابدين / 187 به نقل از تفسير امام حسن عسكري .