اكرم مقام و منزلتى و الا و در دوران رسالت الهى جايگاه برجستهاى يافت .
پيامبر عظيم الشأن اسلام صلّى اللّه عليه و آله اين نوزاد جديد را ، در آينده ، وارث رسالت يافت كه امت را پس از كژى و در جا زدن ، به تحرك واداشته و دين و آيين الهى را پس از انحراف و محو شدن ، به اصلاح خواهد آورد و سنّت را پس از تباهى و تغيير و تبديل ، زنده مىسازد . وى در آيندهاى نه چندان دور به فرمان خداى متعال به مسئوليتهاى امامت و رسالتى كه خاتم رسالتها به شمار مىآمد ، كاملا آگاهى مىيافت و خود در اين زمينه مىفرمايد :
حسن و حسين فرزندان منند ، كسى كه دوستدار آنان باشد مرا دوست داشته است و هر كس دوستدار من باشد خدا او را دوست دارد ، و هركس دوستدارش خدا باشد ، او را وارد بهشت مىگرداند و آنكس كه با آندو دشمنى كند ، با من دشمنى كرده و هركس با من دشمنى نمايد ، خدا با او دشمنى مىكند و كسى كه خدا با او دشمنى كند ، او را وارد آتش دوزخ مىكند . « 1 »
آيا دوستى و محبّت ، چيزى جز مقدمهء اطاعت و پذيرش ولايت است ؟ بلكه هردو ثمرهء دوستى و محبتاند .
پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله براى گريهء امام حسين عليه السّلام متأثّر مىشد و او را در بيدارى و خواب نوازش مىكرد و به مادر پاكدامنش فاطمه عليها السّلام سفارش مىفرمود كه فرزند خجسته و دلبندش را غرق مهر و عشق و محبت سازد « 2 » .
آنگاه كه حسين عليه السّلام راه رفتن آموخت و به آمدوشد پرداخت ، نبى اكرم كوشيد با توجه دادن مردم به او فضاى لازم را مهيّا كند تا امت ، جانشينى فرزند پيامبر را بر خود پذيرا شوند . بارها اتفاق مىافتاد كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله سجدهء نماز خود را بدان سبب كه حسين بر پشت او سوار بود ، طولانى
هامش
( 1 ) . مستدرك حاكم 3 / 166 ، تاريخ ابن عساكر بيان حالات امام حسين عليه السّلام ، اعلام الورى 1 / 432 .
( 2 ) . مجمع الزوائد 9 / 201 ، سير اعلام النبلاء 1 / 193 ، ذخائر العقبى 143 .