برابر او به تملّق ايستادهاند .
اى آنكه اولياء و دوستانت را به جامههاى هيبت خويش آراست تا در حضورش ، عذرخواه آيند و آمرزش بخواهند . « 1 »
نشانههاى شدت ترس و بيم امام حسين عليه السّلام از خداوند در سيماى تابناكش پديدار بود به گونهاى كه به وى گفته شد : شما از خداى خود چه بسيار بيمناكيد ! در پاسخ فرمود :
« لا يأمن يوم القيامة الّا من خاف من اللّه في الدّنيا » « 2 » ؛
در روز قيامت كسى مصون از عذاب الهى است كه در دنيا از خدا ترسيده باشد .
عبادت امام عليه السّلام
عبادت و پرستش خدا براى خاندان نبوّت ، هستى و زندگى به شمار مىآمد و از مناجات و نيايش به درگاه خدا لذّت مىبردند . شب و روز نهان و آشكار همواره به عبادت مىپرداختند و امام حسين عليه السّلام نيز يكى از استوانههاى اين خاندان پاك به شمار مىآمد . وى در پيشگاه خداى قادر توانا چونان عارفى به يقين رسيده و انديشمندى پرستشگر ، مىايستاد و هرگاه وضو مىگرفت ، رنگ از رخسار مباركش مىپريد و بندبند اعضايش به لرزه درمىآمد ، سبب آن را از حضرت جويا شدند ؛ در پاسخ فرمود :
كسى كه در پيشگاه خداى توانا ايستاده حق دارد رنگ چهرهاش به زردى گرايد و اعضاى بدنش به لرزه درآيد . « 3 »
بر اداى نماز در سختترين شرايط ، پافشارى داشت ، به گونهاى كه نماز
هامش
( 1 ) . المنتخب الحسنى للأدعية و الزيارات / 924 - 925 .
( 2 ) . بحار الانوار 44 / 190 .
( 3 ) . جامع الأخبار 76 ، احقاق الحق 11 / 422 .