امام حسين عليه السّلام پس از شنيدن صداى فقير ، شتابان نزد او آمد و به مجرّد مشاهدهء آثار فقر و تنگدستى در چهرهء او ، قنبر غلام خويش را صدا زد و پرسيد : چقدر خرجى داريم ؟
عرضه داشت : همان دويست درهمى كه فرمودى آن را ميان اعضاى خانوادهات توزيع كنم .
امام عليه السّلام فرمود : آنها را بياور ، زيرا اكنون كسى كه از خانوادهام بدين پول نيازمندتر است ، به در خانهء ما آمده است . حضرت آن مقدار پول را از قنبر گرفت و به فقير داد و از او پوزش خواست و فرمود :
اين مبلغ ناچيز را بگير و من از تو پوزش مىخواهم و مطمئن باش كه تو را دوست مىدارم و به تو مهر مىورزم . اگر در آيندهء زندگى توان و تمكنّى باشد ، باران بخششها بر تو فرود خواهد باريد ، اما چه بايد كرد كه روزگار ، تغييرپذير و ناپايدار و دست ما از مال دنيا تهى است .
عرب مستمند ، پول را گرفت و از آن حضرت سپاسگزارى و در حقش دعاى خير نمود و در مدح وى اين اشعار را خواند :
پاكيزگانى پاكدامن كه هركجا از آنان ياد شود ، بر آنها صلوات و درود فرستاده مىشود . تنها شما هستيد كه از همه برتريد و علم و دانش كتاب و سورههايى كه فرود آمده در نزد شماست ، هركس به هنگام تعيين نسب و نژاد ، علوى تبار نباشد در ميان همهء مردم از هيچگونه سند افتخارى برخوردار نيست . « 1 »
هامش
( 1 ) . تاريخ ابن عساكر 4 / 323 ، مناقب ابن شهرآشوب 4 / 65 .