مىساخت و به آنان اطمينان داده و بذر اميد به رحمت الهى را در دلشان مىكاشت . هيچگاه كسى را كه به وى ناسزا روا مىداشت به ناسزا پاسخ نمىداد بلكه با او مهربانى مىكرد و به راه راست رهنمون مىشد و از گمراهى نجات و رهايىاش مىبخشيد .
از ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام روايت شده كه فرمود :
اگر فردى در اين گوش به من ناسزا بگويد - و اشاره به گوش راست خود كرد - و در گوش چپم از من پوزش بخواهد ، عذرش را خواهم پذيرفت ، زيرا امير المؤمنين على بن أبى طالب عليه السّلام برايم نقل كرد كه از جدّم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيده است كه مىفرمود : آنكس كه پوزش فردى را چه به حق سخن بگويد چه به غير حق ، پذيرا نشود ، بر حوض كوثر وارد نخواهد شد . « 1 »
نيز روايت شده يكى از غلامان حضرت خيانتى مرتكب شد كه سزاوار كيفر بود ، حضرت دستور تنبيه او را صادر كرد ، غلام به پا خاست و عرضه داشت : مولاى من ! ( به فرمودهء قرآن )
وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ
؛ آنان كه خشم خود را فرو مىبرند .
امام عليه السّلام فرمود : دست از او برداريد .
غلام بار ديگر عرض كرد : سرورا !
وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ
؛ آنان كه از گناه و لغزش ديگران درمىگذرند .
امام عليه السّلام در پاسخ او فرمود : از جرمت گذشتم .
بار سوم غلام عرضه داشت : مولا جان !
وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
؛ خداوند نيكوكاران را دوست دارد .
امام عليه السّلام فرمود : تو در راه خدا آزادى و مستمرىات را دو چندان خواهم داد . « 2 »
هامش
( 1 ) . احقاق الحق 11 / 431 .
( 2 ) . كشف النعمه 2 / 31 ، فصول المهمه ابن صباغ 168 با اختلافى اندك ، اعيان الشيعه 4 / 53 .