قرار داشته باشند ، و تنها سمتى كه روبروى دشمن است ، باز بماند .
حضرت با ياران خود تمام آن شب را به نماز و استغفار و دعا و نيايش سپرى كرد ، در مناجاتهايشان نوايى چون نواى زنبوران عسل داشتند و همواره در ركوع و سجود بودند و يا ايستاده و نشسته خدا را مىخواندند . در آن شب گروهى سى و دو نفره از سپاه ابن سعد در كنار خيمههاى آنان آمدو شد داشتند .
يكى از ياران ابا عبد اللّه عليه السّلام مىگويد : دستهاى از سپاه ابن سعد كه مراقب ما بودند از كنارمان گذشتند و امام حسين عليه السّلام در حال تلاوت اين آيات شريف بود :
وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ
؛
آنان كه كفر ورزيدند گمان نكنند مهلتى كه به آنان مىدهيم به سود آنهاست . بلكه اين مهلت براى اين است كه بر بار گناهانشان بيفزايند و عذابى دردناك در انتظار آنهاست . خداوند مؤمنان را در وضعيتى كه هستند به خود وانمىنهد تا بدى را از نيك و ناپاك را از پاك جدا سازد .
يكى از افراد ياد شده به نام عبد اللّه بن سمير با شنيدن اين آيه گفت : به خداى كعبه سوگند ! پاكيزگان مائيم و از شما برتريم . برير بن خضير در پاسخ وى گفت : فاسق تبهكار ، آيا خدا تو را از پاكيزگان قرار مىدهد ؟
مرد گفت : واى بر تو ، كيستى ؟
پاسخ داد : من برير بن خضير هستم .
با فرارسيدن سحر ، خواب خفيفى بر وجود نازنين ابا عبد اللّه عليه السّلام عارض