اكنون نبرد با آنان آسانتر از جنگ با نيروهاى كمكى آنهاست » ولى امام عليه السّلام به دليل اينكه سپاه دشمن با او آغاز جنگ نكرده بود ، نظر زهير را پذيرا نشد . اين عملكرد امام عليه السّلام حاكى از روح بلند و با عظمت امام عليه السّلام بود كه گنجايش همهء امت را دارا بود و به دليل عظمت رسالتش چنين عمل كرد ، رسالتى كه با وجود دشمنى آشكار مردم ، كوشيد تا از آن و ارزشهاى والايش كه هدف وى پياده كردن آن ، ميان امت بود ، به دفاع برخيزد . از اينرو ، فرمود : هيچگاه در جنگ و نبرد با آنان ، پيشگام نخواهم شد .
امام حسين عليه السّلام روز پنج شنبه دوم محرم سال 61 هجرى « 1 » در كربلا فرود آمد ، آنگاه زهير به امام عليه السّلام پيشنهاد كرد به منطقهاى نزديك كه از امكانات دفاعى مناسبى برخوردار باشد ، بروند تا در صورت درگيرى با دشمن بتوانند با لشكريان بنى اميه ، رويارو گردند .
امام عليه السّلام نام آن منطقه را پرسيد : گفتند : نام آن كربلاست ، با شنيدن اين سخن اشك از چشمان مباركش جارى شد و فرمود : « اللهم اعوذ بك من الكرب و البلا » ؛ خدايا ! از اندوه و گرفتارى به تو پناه مىبرم .
سپس اظهار داشت : آرى ، اين سرزمين محنت و بلاست ، پدر بزرگوارم در مسير رفتن به صفين از اين مكان عبور كرد و من نيز او را همراهى مىكردم ، در اين مكان ايستاد ، سبب توقف وى را در اين مكان پرسيدند ، نام آنجا را به زبان آورد و فرمود : اينجا محل خواباندن شترانشان و اينجا محل ريختن خون آنهاست . پرسيدند : منظور كيانند ؟ فرمود : خاندان اهل بيت » « 2 »
هامش
( 1 ) . تاريخ طبرى 3 / 309 ، معجم البلدان 4 / 444 ، اعلام الورى 1 / 451 ، اخبار الطوال / 252 ، بحار الانوار 44 / 380 .
( 2 ) . مجمع الزوائد 9 / 192 ، اخبار الطوال 253 ، حياة الحيوان دميرى 1 / 60 .