معاويه او را بر كنار و عمرو بن سعيد بن عاص را بر مكه گمارد و در ماه رمضان همان سال ( 60 ه . ق ) مدينه را نيز به مكه ضميمه و وليد بن عتبه را كه در قبال امام عليه السّلام موضعى معتدل داشت و به خواستهء مروان پاسخ مثبت نداد ، از فرمانروايى آنجا عزل نمود . « 1 »
نامههاى كوفيان به امام عليه السّلام
مردم شهرهاى مختلف به خوبى اطلاع داشتند كه امام حسين عليه السّلام از بيعت با يزيد ، امتناع ورزيده است . به همين دليل ديدگان همه به ويژه مردم كوفه كه در آن روز بيش از همه ناراضيان حكومت يزيد را تشكيل داده و بيش از همه به امام عليه السّلام تمايل داشتند ، متوجه آن بزرگوار بود . از اينرو ، در خانهء سليمان بن صرد خزاعى گرد آمدند و سليمان در جمع آنان چنين سخن گفت : « معاويه به هلاكت رسيد حسين عليه السّلام از بيعت با يزيديان خوددارى و رهسپار مكه شده است و شما پيروان او و پدرش را تشكيل مىدهيد . اگر واقعا مىدانيد او را يارى مىكنيد و با دشمنانش مىجنگيد ، برايش نامه بنويسيد و او را در جريان امر قرار دهيد و اگر از شكست و ضعف و سستى بيم داريد ، وى را نفريبيد . »
كوفيان در پاسخ سليمان اظهار داشتند : خير ؛ ما با دشمنان حسين مىجنگيم و جان خويش را در راهش فدا مىسازيم . سليمان گفت : پس به حضرت نامه بنگاريد ، و آنان به امام عليه السّلام چنين نوشتند :
بسم اللّه الرحمن الرحيم
« به حسين بن على عليه السّلام از سليمان بن صرد خزاعى ، مسيّب بن نجبه ، رفاعة
هامش
( 1 ) . سيرة الائمه الاثنى عشر 2 / 58 .