3 . زنده كردن سنت و از ميان بردن بدعت
آن روز كه خلافت از مسير اصلى خود در سقيفه منحرف گرديد ، امت اسلامى در ورطهء بسيار دشوار و سختى قرار گرفت . زيرا مسلمانان پس از رحلت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله ، خود پذيرا شدند كه زمام امورشان را كسانى برعهده گيرند كه نياز به مشورت و پند و موعظه دارند و در حق امت خطا روا مىدارند و سپس پوزش مىطلبند . بنابراين ، نتيجهء چنين عملى پنجاه سال پس از فقدان نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله آشكار شده و زمام امور مسلمانان را كسى برعهده مىگيرد كه نه تنها در انجام محرمات الهى بىپرواست ، بلكه حقد و كينهء خويش را نسبت به اسلام و مسلمانان آشكارا ابراز داشته و - آرمان ، موجوديت و امت - اسلام در معرض خطر واقعى قدرت دگرگونسازى كه قادر بود هرچيزى را تغيير و تبديل دهد ، قرار گرفت كه نظير آن براى برخى از آيينهاى آسمانى گذشته ، رخ داده بود .
در برههاى چنين مهم ، امام حسين عليه السّلام به اتفاق خاندان و يارانش ، با سردادن فرياد و خروشى بلند و طنينانداز به مسلمانان هشدار مىدهد و خون پاك و مقدس خويش را در راه عقيده و آرمان و امت جدش ، فدا مىكند و رسول خدا از پيش دربارهاش فرموده بود : « ان الحسين مصباح الهدى و سفينة النجاة » ؛ حسين مشعل هدايت و كشتى نجات است ، چنانكه بارها فرمود : « حسين منّي و انا من حسين » ؛ حسين از من است و من از حسين . بنابراين حسين عليه السّلام و نهضت مقدس او تجسم واقعى اسلام حقيقى بوده و خط راستين اسلام محمدى در وجود آن بزرگوار ، خاندان و ياران باوفايش ( رضوان اللّه تعالى عليهم ) تبلور داشت .