13 . پسرم ! هيچ گناهكارى را نوميد مكن ، چه بسيار افرادى كه دلدادهء گناهاند ولى عاقبت به خير شدهاند و چه بسيار انسانهاى نيك كردارى كه در پايان عمر تباه شده و به دوزخ رفتهاند .
14 . پسرم ! بسيار افراد نافرمانى كه نجات يافته و بسيار اهل كردارى كه به سقوط گراييدهاند ، آنكس كه در پى راستى و صداقت باشد ، سبكبار است ، مخالفت با نفس رشد اوست ، هر ساعتى كه بگذرد عمر را كاهش مىدهد ، واى به حال ستمكاران از قرار گرفتن در برابر بهترين داوران و داناى درون نهانكنندگان .
15 . پسرم ! بدترين توشه براى روز رستخيز جور و ستم بر بندگان خداست ، در هر نوشيدنى امكان گلوگيرى و در هر لقمه به گلو ماندن امكان دارد . جز با جدايى از يك نعمت به نعمت ديگرى دست نخواهى يافت .
16 . چه اندازه آسايش ، به رنج و تنگدستى و نعمت به مرگ و زندگى و بيمارى به تندرستى نزديك است خوش به حال آنكس كه علم و عمل و دوستى و دشمنى و گرفتن و نگرفتن و سخن و خموشى و كردار و گفتارش را خاص خدا گرداند .
خوش به سعادت دانشمندى كه عمل كند و در آن بكوشد و از شبيخون مرگ بهراسد و آماده باشد و مهيا گردد . اگر از او بپرسند پند و اندرز دهد و اگر او را وا نهند ، خموشى اختيار كند ، سخنش درست باشد و خموشىاش به جهت درماندگى از پاسخ نباشد .
17 . واى بر آنكس كه به محروميت و شكست و ناكامى و نافرمانى مبتلا گردد ، چيزى را براى خود بپسندد كه آن را براى ديگرى نمىپسندد و آنچه را خود عمل مىكند بر مردم عيب گيرد .
18 . پسرم بدان ! هركس با نرمى و ملايمت سخن گفت : دوست داشتنش واجب است .
خداوند تو را در جهت هدايتت ، موفق گرداند و به قدرت خود از اهل اطاعتش مقرر سازد ، به راستى كه او بخشنده و كريم است .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 107
مساهمون: منذر حكيم
ص١٠٧