1 . پسرم ، در توانگرى و نيازمندى ، تو را به پرواى از خدا سفارش مىكنم ، در حال خشنودى و خشم ، سخن حق بر زبان آور و در بىنيازى و فقر ميانهروى پيشه كن . با دوست و دشمن به عدالت رفتار نما و در حالت نشاط و كسالت به فعاليت بپرداز و در تنگنا و رفاه ، رضاى خدا را در نظر داشته باش .
2 . پسرم ! هر بدى كه در پىاش بهشت باشد ، بدى شمرده نمىشود ، و هيچ خوشى كه به دنبال آن دوزخ باشد ، خوشى نيست . هر نعمتى در برابر بهشت كوچك است و هر بلا در برابر آتش دوزخ عافيت به شمار مىآيد .
3 . پسرم بدان ! هركس عيب خويش را ديد از عيبجويى ديگران بازماند ، و هركه جامهء تقوا نپوشيد ، هيچجامهاى او را نمىپوشاند ، هركس به قسمت خدا خشنود است ، به آنچه از دستش رفته افسوس نمىخورد و هركس شمشير ستم از نيام بركشد خود بدان كشته خواهد شد و هركس چاهى براى برادرش حفر كند ، خود در آن افتد ، هركس در پى آشكار ساختن عيوب ديگران باشد ، عيبهاى خانهاش آشكار گردد ، هركس خطاى خويش را فراموش كند ، خطاى ديگران در چشمش بزرگ جلوه مىكند ، هركس در كارها به سختى وارد شود ، نابود گردد و هركس به گردابها وارد شود ، غرق شود ، هركس از ديدگاه خويش ، خوشش آيد ، به گمراهى افتاده و هركه به عقل خود بىنيازى كند ، به لغزش مىافتد . و هركس نسبت به مردم گردن فرازى كند ، به خوارى و ذلت افتد ، هركس با دانشمندان همنشينى كند ، با وقار گردد ، و هركه با اراذل و اوباش بنشيند ، تحقير و زبون شود ، و هركه با نابخردان رفتوآمد كند دشنام مىشنود ، هركس چيزى را بسيار برگيرد ، بدان شناخته و معروف شود ، آنكس كه پرگويى كند ، خطايش زياد شود ، و هركه خطايش افزون شد ، شرم و حياى او اندك مىشود و هركس شرمش كم شد ورع و تقوايش كاهش مىيابد و هركس ورع و تقوايش كم شد دلش مىميرد و هركس دل مرده شد ، وارد دوزخ مىشود .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 101
مساهمون: منذر حكيم
ص١٠١