بر آنكس در پيشگاه پروردگار عرش بهايستد رواست كه رنگ چهرهاش زرد و بندبند اعضايش به لرزه درآيد .
ج - امام مجتبى هر زمان به در مسجد مىرسيد سر مباركش را بالا مىگرفت و به پيشگاه خدا عرضه مىداشت :
خدايا ! ميهمان تو به آستانت آمده . اى خداى نيكى بخش ! گنهكارى به درگاهت رو آورده ، اى كريم ! با زيبايىهاى فضل و كرمت از گناهان زشتم درگذر . « 1 »
د - آن حضرت از نماز صبح كه فراغت مىيافت هرچند به انجام امورى مىپرداخت ولى تا طلوع خورشيد ، سخن نمىگفت .
ه - از امام محمد باقر عليه السّلام روايت شده كه فرمود :
امام مجتبى عليه السّلام فرمود : شرم دارم ، خدا را ديدار كنم و پياده به زيارت خانهاش نرفته باشم ، از اينرو ، وى بيست بار پياده از مدينه رهسپار مكه شد . « 2 »
و - از على بن جذعان منقول است كه گفت : حسن بن على عليه السّلام دوبار ، تمام اموال و سهبار نيمى از دارايىاش را در راه خدا بخشيد بهگونهاى كه يك لنگهء نعلين و كفش خود را به بينوا مىداد و يك لنگهء آن را نگاه مىداشت . « 3 »
دعاهاى گوناگونى از امام مجتبى عليه السّلام روايت شده كه مجموعهاى از معارف و آداب نيايش با ذات مقدس بارى تعالى و خشوع و كرنش در برابر عظمتش را در خود جاى داده كه به نمونههايى از آن دعاها اشاره مىكنيم :
امام عليه السّلام عرضه مىدارد :
« اللهّم انّك الخلف من جميع خلقك و ليس في خلقك خلف مثلك ،
الهي من أحسن فبرحمتك و من اساء فبخطيئته فلا الذي احسن استغنى عن
هامش
( 1 ) . مناقب 3 / 180 ، بحار 43 / 339 .
( 2 ) . مناقب 3 / 180 ، بحار الانوار 43 / 339 .
( 3 ) . همان .