مىدانستند ، از نظر حق همه در نزدش مساوى بودند .
مجلس او مجلس حلم و بردبارى و حيا و صداقت و امانت بود ، در حضور وى صداها بلند نمىشد و از كسى هتك حرمتى به عمل نمىآمد و اگر از كسى خطا و لغزشى سر مىزد ، در جاى ديگرى بازگو نمىشد و اهل مجلس در مقام عدالت با يكديگر به عدالت و انصاف و احسان رفتار كرده و به تقوا و پرهيزكارى سفارش مىكردند ، نسبت به يكديگر تواضع و فروتنى داشتند و پيران سالخورده را احترام و با كوچكترها مهربانى مىنمودند ، نيازمندان را بر خود مقدم شمرده و غريبان را نگهدارى مىكردند .
امام مجتبى عليه السّلام عرضه داشت : ( از پدر ارجمندم پرسيدم ) رفتار پيامبر با مجلسيانش چگونه بود ؟
وى فرمود :
رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله گشادهرو و از اخلاقى خوش برخوردار و از درشتخويى و داد و فرياد بر كنار بود . ديگران را زياد مدح و ستايش نمىكرد و اگر چيزى مطابق ميل آن بزرگوار نبود ، از آن تغافل مىنمود بهگونهاى كه مردم از او مأيوس و نوميد مىشدند . از سه چيز دورى مىكرد : مجادله ، پرگويى و سخنان بىفايده و دربارهء مردم از سه چيز پرهيز مىكرد : هيچگاه كسى را مورد مذمّت و سرزنش قرار نمىداد ، از لغزش و خطاى كسى جستجو نمىكرد و عيب كسى را ابراز و آشكار نمىنمود ، جز در جايى كه اميد ثواب مىرفت سخن نمىگفت و هرگاه لب به سخن مىگشود ، حاضران سر به زير افكنده و به سخنش گوش فرا مىدادند آنچنان ساكت بودند گويى پرنده بر سرشان نشسته بود و هرگاه حضرت ساكت مىشد ، ديگران آغاز سخن مىكردند ، در حضورش بر سر هر موضوعى بحث و جدل نمىكردند ، اگر فردى از اهل مجلس سخن مىگفت همه سكوت مىكردند تا سخن او به پايان
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 274
مساهمون: منذر حكيم
ص٢٧٤