آنگاه قيس بن سعد بن عباده انصارى و معقل بن قيس رياحى ، زياد بن صعصعهء تيمى بهپا خاسته و مردم را به شدت مورد نكوهش و ملامت قرار داده و آنان را به حضور در جنگ ، ترغيب نمودند و مانند عدى بن حاتم ، به نداى رهبر پاسخ مثبت و فرمانش را پذيرا شد .
امام حسن عليه السّلام بدانان فرمود :
شما در گفتارتان راستگوييد خداوند شما را مشمول رحمت خويش قرار دهد . من همواره شما را به صداقت در نيت و وفادارى و اطاعت و محبت واقعى نسبت به ما مىشناسم . خداوند به شما پاداش عنايت كند .
سپس از منبر فرود آمد و مردم از مسجد بيرون رفته و آمادهء حركت شدند .
امام عليه السّلام نيز با جانشين قرار دادن مغيرة بن نوفل بن حارث بن عبد المطلب بر كوفه ، رهسپار اردوگاهش شد ، و به مغيره دستور داد مردم را براى حضور در اردوگاه تشويق و به سوى وى اعزام نمايد ، او نيز با ترغيب مردم آنان را مهياى حركت نموده و لشكرى انبوه گرد آمد و امام عليه السّلام با سپاهى گران و تجهيزاتى مناسب ، به حركت در آمده تا به نخيله رسيد .
بدينسان ، حركت سپاه آغاز گرديد ، ولى اين بار انگيزهء حركت آنان اختيارى و از سر كوتاهى و بىميلى ناشى از طبيعت موضع عدم همكارىشان نبود اگر حضور برگزيدگان نيكانديش و مجموعه اهل ايمان نبود ، موقعيت دگرگون و عوامل و اسباب ضعف به سرعت به پيروزى مىرسيد ولى موضع پر صلابت برخاسته از ايمان اين افراد كه گوش به فرمان رهبر داشتند و پيروى از او را لازم و وى را به خلافت سزاوارتر مىدانستند ، از قدرتمندترين عواملى بود كه همبستگى و اطاعت را حفظ و در آنها نشاط و شور و هيجان ايجاد كرد .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 177
مساهمون: منذر حكيم
ص١٧٧