6 . نكوهش موضع عدم همكارى
آرى ، آنگاه كه امام مجتبى عليه السّلام از مردم خواست با حضور در اردوگاهشان ، نخيله ، به نداى وى پاسخ دهند ، آنان با سكوت خود در قبال رهبر و پيشواى خويش ، چنين موضع عدم همكارى اتخاذ كردند و با نگريستن به اينسو و آنسو دلهايشان را بيم فرا گرفت . عدى بن حاتم طايى با مشاهدهء اين وضعيت بهپا خاست و اظهار داشت : « من ، پسر حاتم هستم ، سبحان الله ! چه رفتار زشت و ناپسندى ! از پيشواى خود و فرزند دخت پيامبرتان فرمان نمىبريد ؟ سخنپردازان شهر كه زبانهايى چونان شمشير برنده دارند و هرگاه روز عمل شود چون روبهان دست به حيله مىزنند ، كجايند ؟ آيا از عذاب الهى و ننگ و عار اين رفتار پروا نداريد ؟ »
سپس رو به امام عليه السّلام كرد و عرضه داشت : « خداوند به واسطه وجود مقدست مردم را به رشد و هدايت رهنمود گردد و از گزندها مصون دارد و توفيق دهد تا رفت و برگشتت ستوده باشد ، سخنان گهربارت را شنيديم و دستوراتت را دريافتيم و به آنچه فرمودى و نظر دارى گردن نهاديم ، اما ما ! اكنون خود ، به اردوگاهم مىشتابم . هركس علاقه دارد به من بپيوندد در پىام حركت كند » سپس رهسپار گرديد و از مسجد خارج و بر مركب خود كه در آن نزديكى بود سوار شد ، و به سمت نخيله به حركت درآمد و به غلامش دستور داد هرگونه كه خود صلاح مىداند ، به دو پيوندد . عدى بن حاتم نخستين كسى بود كه در اردوگاه لشكريان حضور يافت . « 1 »
هامش
( 1 ) . اعيان الشيعه 4 / 19 - 20 .