15 . با جزم و يقين بدان كه هرگز به آرزويت نخواهى رسيد و از اجلت فراتر نروى و در همان راه پيشنيان گام برمىدارى . بنابراين ، در دنياطلبى آرام باش و با نيكويى به كسب و كار بپرداز ، زيرا چهبسا تلاشى كه به نابودى سرمايهاى انجامد . اينگونه نيست كه هر كوشندهاى را روزى دهند و هر مداراكنندهاى را محروم سازند . نفس خويش را گرامى دار و از هر پستى و فرومايگى دور نگاهدار ، هرچند تو را به نعمتهاى فراوان رساند . زيرا در برابر آنچه از بزرگوارى خويش از دست مىدهى عوضى دريافت نخواهى كرد .
16 . بندهء ديگرى مباش كه خداوند تو را آزاد آفريد . خيرى كه جز با شرّ به دست نيايد و آسايشى كه جز با سختى فراهم نگردد ، چه خيرى دربر دارد ؟ !
از سوار شدن بر مركب حرص و آزمندى كه تو را به آبشخورهاى هلاكت ببرند ، بپرهيز .
اگر توانستى صاحب نعمتى را ميان خود و خدايت قرار ندهى ، اين كار را به انجام برسان زيرا سرانجام به آنچه نصيب توست خواهى رسيد و سهمت را خواهى گرفت و اندك نعمتى كه از جانب خداى سبحان باشد بزرگتر و گرامىتر از نعمتهاى فراوانى است كه از غير خدا برسد ، گرچه همهء نعمتها از آن خداست .
17 . مبادا خانوادهات به سبب تو بدبختترين مردم بهشمار آيند . به كسى كه از تو دورى مىكنند رغبت نشان بده ، مبادا برادرت در گسستن از تو و پيوستن به او ، تواناتر از تو و در بدى كردن ، توانش بيش از تو ، در نيكى كردن باشد . از ستم كسى كه بر تو ستم روا داشت نگران مباش ، زيرا او به زيان خويش و به سود تو مىكوشد . پاداش كسى كه تو را شادمان كرد آن نيست كه اندوهگينش سازى .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 137
مساهمون: منذر حكيم
ص١٣٧