4 . دلت را با موعظه زنده نما و با بىرغبتى به دنيا آن را بميران و سركوب كن ، با يقين ، آن را قوى ساز و با حكمت ، روشن كن و با ياد مرگ ، آن را فروتن و خوار گردان ، آن را در اقرار به فناى هر چيزى وادار و در فجايع دنيوى ، بينايىاش ببخش . و از هجوم دشوارىهاى زمانه و زشتى دگرگونى شبها و روزها ، برحذرش دار و سرگذشت گذشتگان را به او ارائه بده و آن چه را بر سر دنياى تو آمده به آن يادآور شو . در شهرها و خانهها و آثارشان عبور نما و نيك بنگر كه چه كردند و از كجا رفتند و در كجا فرود آمدند و منزل گزيدند ! اگر چنين كنى درخواهى يافت كه آنان از ميان دوستان رفتند و به سراى غربت درآمدند و گويى ديرى نپايد كه تو نيز به يكى از آنان تبديل خواهى شد . بنابراين ، جايگاه هميشگىات را نيكو ساز و آخرتت را به دنياى خويش سودا مكن . از آنچه نمىدانى سخن مگو و از آنچه بر عهدهات نيست دم مزن .
5 . در گرداب دشوارىها و مشكلات حق وارد شو و دين را عميقانه درياب . خويشتن را در امور ناخوشايند به صبر و بردبارى عادت بده ، كه صبر در راه حق ، از اخلاق نكو و پسنديده تلقّى مىشود ، خود را در همهء كارها در پناه خداى خويش قرار ده كه اگر چنين كنى به پناهگاهى استوار و در پناه نگاهبانى قدرتمند ، درآمدهاى .
6 . پسرم ! سفارش و وصيّتم را به خوبى درك كن و بدان كه مرگ از آن كسى است كه حيات از آن اوست و آفريننده ، همان كسى است كه مىميراند و فناكننده همان است كه باز مىگرداند و گرفتاركننده همان كسى است كه عافيت مىبخشد . دنيا جز بر آن حال كه خدا آن را مقرر داشته با نعمتها و بلاها و پاداش روز جزا و ديگر امورى كه او خواسته و ما نمىدانيم ، استقرار نمىيابد . . . پس به خدايى كه تو را آفريده و روزى داده و اندامى نيكو بخشيده پناه آور ، بندگىات بايد براى او و توجّه به سمت و سوى وى و بيمات از او باشد .
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 131
مساهمون: منذر حكيم
ص١٣١