مردم دنياپرستى كه در پى به بردگى كشاندن برادران ناتوان و بيچاره و ستمديدهء خود بودند از دست نداد ؟
عدالت
اگر على عليه السّلام دادگرترين مردم باشد ، جاى شگفتى نيست ، بلكه اگر داراى چنين ويژگىهاى نبود شگفتآور بود . داستان على در موضوع عدالت ، از يادگارهاى ارزشمندى است كه مقام انسانيّت و روح انسانى را عزّت و سربلندى مىبخشد .
امام عليه السّلام به هنگام محاكمه و يا اجراى عدالت ، بين خود و تودهء مردم تفاوتى قائل نمىشد ، بلكه براى آرامش روح خويش ، در صورت لزوم مىكوشيد تا در مجلس محاكمه حضور يابد .
در سادهترين كارها نيز عدالت در روح على جارى بود ، سفارشات و نامههاى امام به فرمانداران و كارگزارانش ، پيرامون يك محور يعنى عدالت ، دور مىزد . بههرحال عدالت در دل على و پيروانش پيروز گرديد ، هرچند بر او و پيروانش جور و جفاى فراوانى روا داشتند .
ساده زيستى
از جمله اصول اخلاقى امام عليه السّلام تكيه بر ساده زيستى و بيزارى و تنفر از تكلف بود و مىفرمود :
« شرّ الإخوان من تكلّف له » ؛ « 1 »
بدترين دوستان كسى است كه براى پذيرايى از او ، خود را به زحمت اندازى .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه كلمات قصار 479 .