خداوند برتر از آن است كه نسبت به بندگانش ستم روا دارد ، دربارهء آفريدگانش به عدل و داد رفتار مىكند و در اجراى احكام ميان آنها به عدالت حكم مىكند .
و نيز فرمود :
خداوند تو را جز به نيكى امر نكرده و جز از قبيح و زشتى باز نداشته است . حكم خداوند در مورد اهل آسمانها و زمين يكسان است ، خداوند هيچگاه انسانى را به خاطر عملى وارد بهشت نمىكند كه در اثر همان كار فرشتهاى را از آن بيرون كرده باشد .
رهبرى الهى
هدايت الهى از طريق رهبران شايستهاى كه خدا آنان را براى هدايت بندگانش برگزيده ، سنّت هميشگى خداوند در مورد آن دسته از آفريدگان خويش بوده است كه از انديشه و دانش بهرهمند و به اراده و اختيار مسلّحشان ساخته است .
اين سنّت الهى براى بشر با گزينش حضرت آدم به عنوان برگزيدهترين آفريدههاى او ، آغاز مىگردد . . .
خداوند او [ آدم ] را پس از توبه از بهشت به زمين فرستاد تا با نسل خود زمين را آباد سازد و بدين وسيله حجت را بر بندگان تمام كرد . پس از مرگ حضرت آدم ، زمين را خالى از حجّت نگذاشت و ميان فرزندان آن حضرت و شناسايى خود پيوندى برقرار كرد . حجّتها و دليلهاى خود را قرن به قرن بر زبان پيامبران برگزيده و حاملان رسالت خويش براى آنان اقامه نمود . . . ذريّهء پاك آنها را در بهترين جايگاه به وديعه نهاد ، و در بهترين مكان مستقر ساخت از صلب كريمانهء پدران به رحمهاى پاك مادران منتقل نمود . . . و پيامبر ما حضرت محمد صلّى اللّه عليه و إله و سلم را به عنوان آخرين پيامبر از اصيلترين و عزيزترين خاندانها و از همان درختى كه پيامبران و امينان درگاه خود را آفريده بود ، به وجود آورد .