و نيز فرمود :
در شگفتم از كسى كه در خدا شك و ترديد مىكند در حالى كه آفريدههاى خدا را مىبيند . . . او با نشانههاى تدبير و نظام محكمى كه به ما ارائه داده عظمت خويش را در برابر انديشهها ، آشكارا جلوهگر ساخته است .
و آنگاه كه از آن بزرگوار سؤال شد آيا پروردگار خود را ديدهاى ؟
پاسخ داد :
« و كيف أعبد ربّا لم أره ؟ » ؛
چگونه مىسزد ، پروردگارى را كه نديدهام پرستش نمايم .
سپس فرمود :
« لا تدركه العيون بمشاهدة العيان و لكن تدركه القلوب بحقائق الايمان . . . عظم عن أن تثبت ربوبيّته باحاطة قلب او بصر » ؛
چشمها هرگز او را آشكارا نمىبيند ، اما دلها با نيروى حقيقت ايمان ، وى را درك مىكنند . . .
در دعاى آن حضرت معروف به دعاى صباح آمده است :
اى آنكه خود بر ذات مقدس خويش دلالت دارد و از مشابهت با آفريدگانش پيراسته و از نزديك بودن به چگونگىهاى آفريدگانش برتر است ، اى كسى كه به نهاد دلها نزديك و از گردش چشمها دور است و به هرآنچه بود قبل از به وجود آمدنش آگاهى داشت .
امام عليه السّلام خطبهء علوى خويش را سرشار از نشانههاى آسمانى و زمينى قدرت الهى ايراد فرمود و آگاهانه و با بصيرت در آنها به تفصيل سخن گفت .
نشانههاى قدرت و عظمت خدا را به گونهاى تشريح كرد كه مطالعهكننده را در برابر عظمت او ، ايمان و خضوع بخشيد به نحوى كه هركس به خطبههاى آن بزرگمرد گوش بسپارد ، ملاحظه خواهد كرد كه حضرت همانگونه است كه خود فرمود : به خدا سوگند ! اگر پردهها نيز كنار رود ، بر يقين من چيزى افزوده
أعلام الهداية ( پيشوايان هدايت ) ( فارسى ) — صفحة 326
مساهمون: منذر حكيم
ص٣٢٦