معاويه و عمرو عاص جهت برابرى با امام عليه السّلام و وضعيت موجود ، به طراحى و نقشهكشى پرداختند و براى ادامهء اين روند خصمانه و آميخته با ستم و خيانت و سركشى ، با يكديگر به توافق رسيدند . زيرا جز از طريق جنگ و مبارزهء با امام عليه السّلام وارث قانونى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم و پرچمدار حق و عدالت ، راهى براى رسيدن به اهداف و مقاصد خود نمىديدند . اين دو ، در نهايت به يك نتيجه رسيدند زيرا هردو با دست برداشتن از پشتيبانى عثمان در اين طرح و نقشه بودند كه براى تحريك احساسات و اذهان انبوه مردم ناآگاه ، به شعار پيراهن عثمان متوسل شوند ، به همين دليل مردم پس از وارد شدن نعمان بن بشير به گريه و زارى پرداختند به گونهاى كه روح حقد و كينهتوزى و نارضايتى در آنها راه يافت و جهل و نادانى را بر هدايت حق ، ترجيح دادند . « 1 »
عمرو عاص براى تحريك مردم شام ، جهت حمايت و پشتيبانى از معاويه و بسيج آنها براى جنگ و مبارزه ، پيشنهاد كرد شرحبيل بن سمط كندى ، به عنوان نخستين فرد تحريككننده وارد عمل شود ، زيرا عمرو از عبادت و ارج و مقام شرحبيل نزد قبايل شام اطلاع داشت از سويى در مورد نارضايتى و عدم تمايل وى به « جرير » فرستادهء امام نزد معاويه نيز آگاه بود . شرحبيل فردى بود كه چندان در پى روشن شدن حقايق از منابع آنها برنمىآمد . بدين ترتيب ، وى را فريفتند و او نيز فعاليت خود را آغاز كرد و از معاويه خواست تا به خونخواهى عثمان بن عفّان قيام كند و خود ، براى بسيج مردم جهت جنگ و نبرد ، دست به تلاش زد . « 2 »
هامش
( 1 ) . وقعة صفين 37 ، كامل ابن اثير 3 / 277 .
( 2 ) . وقعة صفين 46 .