پيراهن پدرم را بر سر مىافكنم و شما را نفرين مىكنم ، ناقهء صالح نزد خدا ، از من عزيزتر نبود و بچهء آن ناقه نزد خدا از فرزندانم عزيزتر نبود .
امام على عليه السّلام و پيچيدگىهاى سقيفه
با همهء شگفتانگيزى مواضع امام عليه السّلام ، موضعگيرى وى در مورد خلافت پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم شگفتآورتر به شمار مىآمد ، زيرا آيين الهى در هر زمان قهرمانى مىطلبد كه جان و مال خويش را در راه آن قربانى ساخته و سبب تقويت مكتب گردد و همين اصل على عليه السّلام را در « ليلة المبيت » به استقبال مرگ فرستاد و روز هجرت ، پيامبر عظيم الشأن اسلام را به ساحل نجات رهنمون شد .
در رنج و دشوارىهايى كه على عليه السّلام پس از رحلت برادرش رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم با آنها دست به گريبان بود زمينهء قربانى كردن فرزندانش حسن و حسين برايش مهيا نبود زيرا اگر امام عليه السّلام خويشتن را جهت قرار دادن خلافت در مسيرى كه خود ، آن را قانونى مىدانست ، قربانى مىكرد ، پس از او كسى براى سروسامان دادن اوضاع ، وجود نداشت و نوادگان رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم در كودكى از چنان موقعيتى كه امام در نظر داشت ، برخوردار نبودند .
على عليه السّلام در سراسر زندگى ، از ولادت در كعبه تا شهادت در مسجد كوفه ، در جهت قربانى شدن در راه آرمان خويش در كمال آمادگى قرار داشت .
امام عليه السّلام در حقيقت ، موقعيتى را قربانى ساخت كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم وى را بدان منصوب نموده بود . در راستاى مصلحت بزرگى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم او را وصى و نگاهبان بر آن مقرر داشت ، از زمامدارى سياسى ظاهرى صرفنظر كرد .
امام عليه السّلام بر سر چند راهى قرار گرفته بود كه پيمودن هريك از آن راهها برايش