عشاير باايمانى نظير قبايل اسد و فزاره « 1 » و بنى حنيفه كه در حومه مدينه مىزيستند و نيز ديگر قبايلى كه از بيعت با ابو بكر سر بر تافته و از پرداخت زكات ، به حكومت جديد كه آن را غير قانونى مىدانستند ، خوددارى كردند و نماز به پاى مىداشتند و كليهء شعائر دينى را انجام مىدادند و در روز غدير خم شاهد بودند پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم براى على بن ابى طالب عليه السّلام به عنوان امير مؤمنان پس از خود ، از مردم بيعت گرفت . ازاينرو ، هيئت حاكم تصميم گرفت به اين خطر پايان دهد و اين حركت را با مجبور ساختن رهبر مخالفان ، على بن ابى طالب ، به بيعت با ابو بكر ، عملى ساخت .
به گفتهء برخى تاريخنگاران عمر نزد ابو بكر آمد و به دو گفت : آيا قصد ندارى از على كه با تو بيعت نكرده ، بيعت بگيرى ؟ تا على با تو بيعت نكرده نمىتوانى دست به هيچ اقدامى بزنى ! كسى را براى گرفتن بيعت نزد او بفرست .
همه به اين نتيجه رسيدند كه امام على عليه السّلام را مجبور به بيعت با ابو بكر نمايند ، به همين دليل با اعزام نيروى نظامى خانهء حضرت را به محاصره در آوردند و با زور و قلدرى ، وارد خانهء وى شدند « 2 » و او را به گونهاى غير شايسته كه در شأن فردى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم دربارهاش فرموده بود
« أنت منّي بمنزلة هارون من موسى إلّا أنّه لا نبيّ بعدي »
نبود از خانه خارج ساخته و نزد ابو بكر آوردند و با صداى بلند بر او بانگ زدند : با ابو بكر بيعت كن ، امام عليه السّلام با سخنانى حاكى از اطمينان ، بىپروا و
هامش
( 1 ) . تاريخ طبرى 2 / 476 چاپ مؤسسهء اعلمى
( 2 ) . الامامة و السياسة 30 ، تاريخ طبرى 2 / 443 .