« من كنت مولاه فهذا عليّ مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه ، و انصر من نصره و اخذل من خذله ، و أدر الحق معه حيث دار ، ألا فليبلّغ الشاهد الغائب ؛ هركس من مولا و سرپرست اويم ، على مولاى اوست ، خدايا ! دوستدارانش را دوست و دشمنانش را دشمن دار ، يارىكنندگانش را يارى نما و آنان را كه دست از يارىاش بردارند ، تنها بگذار ، و حق را بر محور وجودش به گردش درآور ، آگاه باشيد ، سخنانم را حاضران به غائبان برسانند .
هنوز جمعيت حاجيان پراكنده نشده بود كه وحى الهى اين آيه را نازل كرد :
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً
؛
امروز دين شما را كامل و نعمت خويش را بر شما تمام ، و اسلام را به عنوان آيين براى شما پذيرفتم .
با نازل شدن اين آيه ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمود :
« اللّه اكبر على اكمال الدين و اتمام النعمة ، و رضى الربّ برسالتي و الولاية لعليّ من بعدي ؛
اللّه اكبر بر كامل نمودن دين و تمام كردن نعمت و خشنودى پروردگار به رسالت من و ولايت على پس از من . »
سپس مردم به تهنيت گويى امير مؤمنان عليه السّلام پرداختند ، ابو بكر از جمله كسانى بود كه پيشاپيش صحابه با جملهء : بخ بخ لك يا ابن ابى طالب اصبحت و امسيت مولاى و مولا كل مؤمن و مؤمنة ؛ « 1 » « مبارك باد بر تو اى پسر ابو طالب كه
هامش
( 1 ) . سيرهء حلبى در حاشيهء سيرهء نبوى 3 / 274 ، مناقب ابن مغازلى شافعى 16 ، فصول المهمه ابن صباغ