2 . او پرچمداران مشركان را يكى پس از ديگرى به قتل رساند و با اين كار تدبير نظامى و شجاعت بىنظير خود را به نمايش گذاشت و بدين وسيله پراكندگى و شكافى در صفوف مشركان ايجاد كرد كه در همان آغاز جنگ سبب شكست آنان گشت .
3 . وى در كنار رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم ثابت قدم ماند و با وجود فرار مردم از اطراف پيامبر ، همچنان استوار ايستاد و اين عمل ، دليل بر ايمان كامل او به اين نبرد و حاكى از ژرفاى اعتقاد و ايمانى بود كه در عمق جانش ريشه داشت .
4 . امام على عليه السّلام حامى و پشتيبان رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلم بود و دشمنانى را كه قصد كشتن پيامبر را داشتند از او دفع و چونان زرهاى ستبر رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم را از هرگونه آسيبى محافظت مىكرد و اين كار بيانگر علاقهء شديد او به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم و تلاش و فداكارىاش در حفظ سلامتى آن حضرت بود .
5 . بيشتر كشتههاى مشركان در آن روز به دست با كفايت امير مؤمنان به هلاكت رسيدند « 1 » و اين خود دليل بر توان رزمى فوقالعاده و قدرت و شجاعت آن بزرگمرد به شمار مىآيد .
6 . حضرت سجاياى اخلاقى و ارزشهاى انسانى والايى را در آن نبرد از خود نشان داد و آنگاه كه طلحة بن ابى طلحه در عرصهء كارزار عورت خود را آشكار ساخت ، امام عليه السّلام به جهت شرم و حيا و بزرگوارى ، از كشتن او صرف نظر كرد .
7 . امام على عليه السّلام در اين جنگ همواره در كنار پيامبر قرار داشت و به گونهاى به او نزديك بود كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم او را متوجه مىساخت
هامش
( 1 ) . ارشاد 82 فصل 33 باب 20 .