بىنيازى واقعى ، بىنيازى طبع آدمى است .
آن مخدّره ، بتول لقب يافت ، يعنى بانويى كه از دنيا گسسته و به خداى خود پيوسته و از زرق و برق و تمايلات به دور است ، او دل از خوشىها بركنده و به نيرنگ و فريب و آفات اين جهان آگاه بود و در راستاى انجام مسئوليتهايش شكيبا بود و با اينكه از زندگى محنتبارى رنج مىبرد ، ولى همواره زبان در ذكر و سپاس خداى خود داشت .
زهرا عليها السّلام در انديشهء جهانى ديگر بسر مىبرد و فريفتهء زخارف دنيا نمىشد چراكه او خود ، مىديد پدر بزرگوارش از دنيا و لذائذ و خوشىهاى آنرو گردان است . آن بانوى بزرگ بر بردبارى و صبر بر گرفتارى و شكر و سپاس خدا در رفاه و آسايش و راضى بودن به مقدّرات الهى ، معروف بود زيرا از پدر بزرگوارش روايت كرده بود كه فرمود :
خداوند ، هر بندهاى را كه دوست بدارد به بلا مبتلايش مىسازد ، اگر شكيبايى كند او را از ديگران متمايز و اگر به رضاى حق راضى و خشنود باشد ، او را بندهء برگزيدهء خويش قرار خواهد داد . « 1 »
3 . بخشش و ايثار
فاطمهء زهرا عليها السّلام در سخاوت و بخشندگى نيز رهرو راه پدر بزرگوار خويش بود ، او به ياد داشت كه پدر گرامىاش فرموده بود :
سخاوتمند به خداوند و مردم و بهشت ، نزديك و از دوزخ دور است ، خداوند خود ، صاحب جود و بخشندگى است و اهل جود و بخشش را دوست دارد .
هامش
( 1 ) . اهل البيت / 137 .