آيهء شريف ياد شده ، دليل بر عصمت اهل بيت و مصونيت آنها از گناه و معصيت است ، زيرا كلمهء رجس در اين آيه به معناى گناه آمده است و با كلمهء حصر « إنّما » آغاز شده و معنايش اين است كه ارادهء خداوند تنها به اين تعلّق گرفته كه گناهان را از آنان دور و آنها را از هرگونه آلودگى پيراسته گرداند و معناى حقيقى عصمت همين است و « نبهانى » در تفسير طبرى اين معنا را به صراحت بيان كرده است . « 1 »
4 . دوستى زهرا عليها السّلام ، پاداش رسالت
جابر ، روايت كرده : عربى بياباننشين حضور پيامبر شرفياب شد و عرضه داشت : اى محمد ! اسلام را بر من عرضه نما . حضرت فرمود : گواهى بده كه معبودى جز خداى يكتا نيست و شريك ندارد و محمد بنده و فرستادهء اوست ، مرد عرب عرضه داشت : در قبال آن از من درخواستى ندارى ؟
رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمود : خير ؛ از تو درخواستى جز دوستى و محبت در حق نزديكان ندارم .
عرض كرد : نزديكان خودم يا نزديكان شما ؟
حضرت فرمود : نزديكان من .
مرد گفت : دستتان را بدهيد تا بر انجام اينكار با شما پيمان ببندم ، آنكس كه محبت تو و نزديكانت را در دل نداشته باشد مورد لعنت خدا قرار گيرد ، و رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم آمين گفت . « 2 »
هامش
( 1 ) . كلمة الغراء / 200 .
( 2 ) . حلية الاولياء 3 / 201 ، تفسير طبرى 25 / 16 و 17 ، در المنثور در تفسير آيهء 3 سورهء شورى ، الصواعق المحرقه / 261 ، اسد الغابه 5 / 367 .