جابر در نسخهء خود نگريست « 1 » پدرم آن لوح را براى جابر از حفظ خواند ، به خدا سوگند ! حتّى يك حرف با يكديگر اختلاف نداشتند .
جابر عرضه داشت : خدا را گواه مىگيرم آنچه در آن لوح نوشته شده بود ، بدين شرح است :
بسم الله الرحمن الرحيم
« هذا كتاب من اللّه العزيز الحكيم لمحمّد نوره و سفيره و حجابه و دليله ، نزل به الرّوح الأمين من عند ربّ العالمين ؛ عظّم يا محمّد أسمائي و اشكر نعمائي و لا تجحد آلائي إنّي أنا اللّه لا إله إلّا أنا ، قاصم الجبّارين [ و مبير المتكبّرين ] و مذلّ الظالمين و ديّان يوم الدّين إنّي أنا اللّه لا إله إلّا أنا ، فمن رجا غير فضلي أو خاف غير عدلي ؛ عذّبته عذابا لا اعذّ به أحدا من العالمين فإيّاي فاعبد و عليّ فتوكّل .
إنّي لم أبعث نبيّا فأكلمت أيّامه و انقضت مدّته إلّا جعلت له وصيّا ، و إنّي فضّلتك على الأنبياء و فضّلت وصيّك على الأوصياء و أكرمتك بشبليك بعده و بسبطيك الحسن و الحسين و جعلت حسنا معدن علمي بعد انقضاء مدّة أبيه و جعلت حسينا خازن وحيي و أكرمته بالشهادة و ختمت له بالسعادة ، فهو أفضل من استشهد و أرفع الشهداء درجة ، جعلت كلمتي التامّة معه و الحجّة البالغة عنده ، بعترته أثيب و اعاقب ، أوّلهم
هامش
( 1 ) . جابر پس از زيارت اربعين قطعا در مدينه با امام باقر عليه السّلام ديدار داشته است . گفتهاند جابر در زيارت اربعين امام حسين عليه السّلام نابينا بوده بنابراين ، اگر وى نابينا بوده لوح را چگونه خوانده است ؟ شايد بتوان گفت جابر در پايان عمر نابينا شده ، و برخى از سر اشتباه ، نابينايى وى را در اربعين سال 61 هجرى دانستهاند و اين سخن بر خلاف گفتهء كسانى است كه نابينايى وى را در پايان عمرش دانستهاند ، عبارتى كه در كتاب « بشارة المصطفى » از روايت مربوط به زيارت اربعين جابر از قول عطيهء عوفى نقل شده آمده است « فألمسنيه ، فألمسته فخرّ على القبر ؛ يعنى دست مرا بر قبر بگذار ، دست او را بر قبر نهادم و خود را روى قبر انداخت » دلالت بر نابينا بودن جابر ندارد ، شايد درخواست وى از عطيه كه دستش را بر قبر مطهر امام نهد در اثر شدت گريه و حزن و اندوه وى بوده كه چشمانش سفيد و يا در آن روز اشك آنها را فراگرفته بوده است . مؤيد اين معنا مطلبى است كه در اين خبر آمده « ثم جال ببصره حول القبر و قال السلام عليكم ؛ سپس به اطراف قبر نگاه كرد و گفت سلام عليكم . . . » بنابراين ، نمىتوان جابر را نابينا دانست .