بدينسان ، ابو بكر از سقيفه بيرون آمد و كليهء مسلمانانى كه در مورد خلافت با نقطه نظرات وى موافق بودند و يا پذيرش زمامدارى سعد بن عباده بر آنها دشوار مىآمد با وى دست بيعت داده بودند .
2 . امويان و در رأس آنان ابو سفيان كه در صدد اختصاص سهمى در حكومت براى خود بودند ، بدين وسيله مىخواستند بخشى از ارج و احترام سياسى گذشتهء خود در جاهليّت را بازگردانند . زمامداران حكومت ( ابو بكر و دار و دستهاش ) به مخالفت امويان و تهديدهاى ابو سفيان و سخنان هيجانى وى در بازگشت از سفرى كه رسول خدا او را براى جمعآورى زكات فرستاده بود ، اعتنايى نكردند زيرا به سرشت و طبيعت و خواستههاى سياسى و مادى بنى اميّه آشنايى داشتند و جلب حمايت و همكارى آنان در كنار حكومت موجود ، كار سادهاى بود چنانكه ابو بكر اينكار را انجام داد و از پيش خود - يا به تعبيرى دقيقتر - با اجازهء عمر ، تمام اموال و زكاتهايى را كه از مسلمانان نزد ابو سفيان وجود داشت ، يكجا به دو بخشيد و پس از آن نيز بخشى از كارهاى حكومتى را در تعدادى از مراكز مهمّ دولتى در اختيار امويان قرار داد .
3 . بنى هاشم و شخصيتهاى برگزيدهء آنان مانند : عمّار ، سلمان ، ابوذر ، مقداد ، ( رضوان اللّه عليهم اجمعين ) و دستههاى ديگرى از مردم كه به حكم الهى و نحوهء سياستى كه در اسلام با آن خو گرفته بودند ، بنى هاشم را وارث طبيعى رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىدانستند . « 1 »
ملاحظه مىكنيم كه حزب حاكم در همگرايى با انصار و امويان و جلب
هامش
( 1 ) . شرح ماجرا در كتاب « فدك فى التاريخ » از شهيد سيد محمد باقر صدر 84 ملاحظه شود .