البته براى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم برنامهريزى و تصميمگيرى قبلى و مستقل دشوار نبود ، امّا آن حضرت با اين كار مىخواست مسؤليّت و تأثيرگذارى مسلمانان در تصميمگيرىها را به آنان گوشزد كند .
رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و إله و سلم پس از برگزارى نماز جمعه بر فراز منبر رفت و خطبه خواند و مردم را موعظه كرد و به اطاعت الهى يادآور ساخت و به تلاش و كوشش و صبر و شكيبايى فرمان داد ، پس از فرود آمدن از منبر داخل خانهء خود شد و زره پوشيد . اين كار احساسات مسلمانان را برانگيخت و آنها را به شدّت تكان داد و پنداشتند با نظردادن خود ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم را به بيرون رفتن از مدينه وادار كردهاند ؛ ازاينرو ، عرضه داشتند : « اى رسول خدا ! ما هيچگاه با نظر شما مخالفت نخواهيم كرد ، هرگونه مصلحت مىدانى عمل نما » پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمود :
هرگاه پيامبرى زره بر تن كرد ، سزاوار نيست بىآنكه نبرد كند ، آن را از تن بيرون آورد . « 1 »
پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم به اتفاق هزار رزمندهء مسلمان از شهر خارج شد و براى نبرد با مشركان ، از يهوديان درخواست كمك ننمود و فرمود :
از مشركان بر ضد مشركان يارى نخواهيد . « 2 »
ولى منافقان قادر بر نهان ساختن حقد و كينهء خود نبودند . عبد اللّه بن ابىّ به اتفاق سيصد تن از همراهان خود ، از سپاه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم كناره گرفت و تنها هفتصد تن با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم باقى ماندند درصورتىكه سپاهيان دشمن را تعدادى بيش از سه هزار نفر « 3 » تشكيل مىداد .
هامش
( 1 ) . سيرهء نبوى 2 / 23 ؛ مغازى 1 / 214 .
( 2 ) . مغازى 1 . 221 .
( 3 ) . طبرى 3 / 107 .