مىكنيد ، و اينكه از آن در كار آخرت بهره جوئيد - كه براى همان به شما علم داده شده - غافل شدهايد . به زبان مىگوئيد آخرت حقّ است ، ولى دنيا را روبراه مىكنيد ، و با اينكه قائليد كه مرگ حقّ است ولى از آن گريزانيد ، و مىگوئيد بىشكّ خداوند هم مىشنود و هم مىبيند ولى هيچ هراسى از حساب اعمالتان نداريد .
و چگونه شنوندهء شما تصديقتان كند ، كه بىگمان آن كس كه به سهو و ناآگاهانه دروغ گويد از كسى كه به عمد دروغ گويد معذورتر است ، هر چند هيچ عذرى در دروغ مقبول نيست .
35 - بحقّ برايتان مىگويم : اگر بر مركبى [ مانند اسب ] سوار نشوند ، و آن را تمرين ندهند و بكارش نگيرند ، در نتيجه بدخو شود و رفتارش تغيير كند ، و همچنان دلها اگر به ياد مرگ نرم نگردد ، و عبادات پيوسته رنجيده خاطرش نسازد سخت و خشن مىشود . اطاقى تاريك را چراغى در پشت بام آن چه سود وقتى درون اطاق تاريك و ترسناك باشد ، همچنان شما را چه سود كه پرتو دانش به دهانتان باشد وقتى درون شما از آن خوفناك و تهى است ؟ پس به سوى خانههاى تاريكتان بشتابيد و آنها را روشن كنيد ، همچنين هر چه زودتر دلهاى سخت خود را با حكمت نرم كنيد ؛ پيش از آنكه زنگ گناه گرفته و از سنگ هم سختتر شوند .
چگونه حمل بار سنگين را تحمّل مىكند كسى كه هيچ كمك و ياورى بر آن ندارد ؟
يا چگونه گناهان كسى كه از خدا طلب آمرزش آنها را نمىكند فرو بريزد ؟ يا چگونه جامهء كسى كه آنها را نمىشويد پاك گردد ؟ و چگونه كسى كه كفّارهء گناهان نمىدهد و جبران آن نمىكند از آنها خلاصى يابد ؟ يا چگونه فردى بدون كشتى از دريا عبور كند و از غرق شدن نجات يابد ؟ و چگونه از فتنههاى دنيا برهد كسى كه با سعى و تلاش براى آنها چاره جوئى نكرده و نمىكند ؟ و چگونه مسافر بىراهنما به مقصد برسد ؟ و چگونه به بهشت رود كسى كه درك و تشخيصى از دستورات دين و معالم آن ندارد ؟ و چگونه به خشنودى خدا نائل آيد كسى كه او را اطاعت نمىكند ؟ و چگونه بر عيب رخسار خود واقف شود كسى كه به آينه نمىنگرد ؟ و چگونه مهر و محبّت دوستش را كامل كند كسى كه چيزى از مال خود به دو نمىبخشد ؟ و چگونه دوستى خدايش را تكميل كند كسى كه قسمتى از آنچه روزيش ساخته به دو وام نمىدهد و در راه او خرج نمىكند ؟
36 - بحقّ برايتان مىگويم : همانطور كه غرق شدن كشتى هيچ كاستى و زيانى به دريا وارد نمىكند ، همچنان گناهان شما نيز هيچ نقصان و زيانى به خدا نميرساند ،
تحف العقول عن آل الرسول ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 482
مساهمون: بهراد جعفرى
ص٤٨٢