من آراسته داشت و مرا به اسلام گرامى داشت . « وقتى يكى از شما با برادر مسلمانش رو به رو مىشود براى او خود را بيارايد آن گونه كه براى بيگانه خود را آرايش مىكنيد و دوست داريد او شما را در بهترين قيافه ببيند .
روزهء سه روز از هر ماه كه يك چهار شنبه ميان دو پنجشنبه باشد و روزهء ماه شعبان ، وسوسهء سينه و پريشانى قلب را از بين مىبرد . شستن و تميز كردن محل مدفوع با آب سرد بواسير را قطع مىكند . شستن لباس اندوه و حزن را از بين برده و همان پاككننده براى نماز است . هرگز موى سفيد را نكنيد كه آن نور مسلمان است و هر كه در اسلام از جوانى به پيرى رسيده ( و مويش سفيد شود ) روز رستاخيز براى او نور مىگردد .
مسلمان در حال جنابت نخوابد ، و جز با وضو نخوابد ، اگر آبى نيافت با خاك تيمّم كند ، زيرا كه روح مؤمن به سوى خداى متعال بالا مىرود و خداوند او را پذيرفته و مبارك قرار مىدهد و اگر هنگام مرگش فرا رسيده باشد او را در گنجينهء رحمتش قرار مىدهد و اگر هنگام مرگش فرا نرسيده باشد او را با فرشتگان امينش مىفرستد تا او را به تنش بازگردانند . مؤمن به سمت قبله تف نكند كه اگر از روى فراموشى چنين كرد از خداوند متعال آمرزش بخواهد . مرد در محل سجده فوت نكند ، و غذايش را فوت نكند و آشاميدنى خود را فوت نكند و نيز در تعويذ ( دعاى بازوبند ) خود فوت نكند . مرد در وسط راه نخوابد و از پشت بام در هوا ادرار نكند و در آب گرم ( 1 ) ادرار نكند اگر چنين كرد و مشكلى براى او پيش آمد جز خودش را سرزنش نكند ؛ زيرا كه آب و هوا اهلى دارند . مرد به رو نخوابد و اگر كسى را ديديد كه به رو خوابيده بيدارش كنيد و نگذاريد . و هيچ يك از شما با حالت كسالت و چرت به نماز نايستد ، و در نماز به خود نينديشد كه در پيشگاه خداى بزرگ خود است و تنها براى بنده آن نمازش پذيرفته است كه با حضور قلبش اقامه كند . آنچه را كه از سفره بيرون مىافتد بخوريد كه شفاى هر دردى به اذن خداست براى هر كسى كه بدان شفا جويد . هر گاه يكى از شما غذايى بخورد و انگشتانى كه بدان غذا خورده بليسد خداوند بزرگ مىفرمايد :
خدا تو را بركت دهد . لباس پنبه اى بپوشيد كه همان لباس پيامبر خدا ( ص ) بود كه لباس ما نيز هست و ما لباس مو و پشم نمىپوشيم مگر آن كه علَّتى داشته باشد . و فرمود : خداوند زيباست و زيبايى را دوست مىدارد و دوست دارد كه اثر نعمت خود را در بنده اش ببيند .
با خويشان خود پيوند داشته باشيد گر چه به سلام كردن باشد ، خداوند متعال مىفرمايد : « از خدايى كه مورد بازخواست از او و خويشان هستيد ، بيم داشته باشيد كه
هامش
( 1 ) ظاهرا « ماء جار » باشد ؛ يعنى در آب جارى و روان .