روزه بگيرد آنگاه بفهمد از او مجزى است ؛ چرا كه روزهء واجب عينا واقع شده است .
5 - روزهء وصال حرام است . 6 - روزهء سكوت حرام است . 7 - روزهء نذر در معصيت حرام است . 8 - روزهء تمام عمر نيز حرام است .
روزه هايى كه گيرندهء آن اختيار دارد عبارتند از : روزهء روز جمعه ، پنجشنبه ، دوشنبه ، روزهء ايام بيض ، روزهء شش روز از ماه شوال پس از ماه رمضان ، روزه روز عرفه ، عاشورا . در همهء اين موارد مكلَّف اختيار دارد اگر خواست روزه مىگيرد و اگر خواست افطار مىكند . روزهء اذن عبارتست از : اين كه زن نمىتواند بدون اجازهء همسرش روزهء مستحبى بگيرد . برده نمىتواند بدون اجازه آقاى خود روزهء مستحبى بگيرد . و ميهمان نمىتواند بدون اجازهء ميزبانش روزهء مستحبى بگيرد . پيامبر خدا ( ص ) فرمود :
« هر كس ميهمان گروهى شد نمىتواند بدون اجازهء آنان روزهء ( مستحبى ) بگيرد » . روزهء تأديب عبارتست از : ( روزهء بچه اى نزديك بلوغ ) آنگاه كه نوجوان به سن بلوغ نزديك شد وادارش مىكنند تا روزه بگيرد تا ادب شود و اين روزهء واجب نيست و همچنين كسى كه به جهتى از اول روز افطار كرده چون نيرو پيدا كند وادار مىشود كه باقى ماندهء روز را به عنوان تأديب امساك كند و اين واجب نيست . و همچنين مسافرى كه از آغاز روز ، افطار نموده ، آنگاه كه به نزد خانواده اش رسيد وادار مىشود كه به عنوان تأديب - نه واجب - باقى ماندهء روز را امساك كند . روزهء اباحه عبارتست از اين كه هر كه از روى فراموشى چيزى خورده يا نوشيده يا بدون عمد قى كرده باشد خداوند آن را به او مباح نموده و روزهاش كافى است . در مورد روزهء در سفر و در حال بيمارى اهل سنّت اختلاف نظر دارند ، گروهى گويند : مىتواند روزه بگيرد ، گروه ديگرى گويند : نمىتواند روزه بگيرد ، گروه سوّم مىگويند : اگر خواست روزه مىگيرد و اگر خواست افطار مىكند . ولى ما مىگوييم : در هر دو صورت بايستى افطار كند و اگر در سفر يا در حال بيمارى روزه گيرد ، بايد قضاى آن را نيز بگيرد . چرا كه خداوند متعال مىفرمايد : « هر كدام از شما بيمار يا در سفر باشد بايستى به همان تعداد در روزهاى ديگر روزه بگيرد » . ( 1 )
كسى كه پيش از خود به چهل تن از برادرانش دعا كند آنگاه به خود دعا كند
3 - جمعى از اصحاب ، از امام صادق ( ع ) نقل كردهاند كه فرمود : كسى كه در دعا چهل نفر از برادرانش را مقدّم داشته و براى آنان دعا كند آنگاه براى خود دعا نمايد ، دعايش در مورد آنان و خودش مورد پذيرش قرار مىگيرد .
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 187 .