در مقام خلافت و پيشى گرفتن او بر على بن ابى طالب ( ع ) را انكار كردند ، دوازده نفر از مهاجران و انصار بودند ، از مهاجران خالد بن سعيد بن العاص و مقداد بن اسود و أبيّ بن كعب و عمّار بن ياسر و ابو ذر غفارى و سلمان فارسى و عبد الله بن مسعود و بريدة الاسلمى ، و از انصار خزيمة بن ثابت و ذو الشهادتين و سهل بن حنيف و ابو ايوب انصارى و ابو الهيثم بن تيهان و جز آنها . چون ابو بكر به منبر رفت با خود مشورت كردند ، بعضى از آنها گفتند : بهتر است برويم و او را از منبر پيامبر خدا ( ص ) پايين بكشيم ، ديگران گفتند : اگر چنين كنيد خود را به زحمت انداختهايد و خداوند فرموده است : « خود را با دست خود به هلاكت نيندازيد » ( 1 ) بلكه ما را نزد على بن ابى طالب ( ع ) ببريد تا با او مشورت كنيم و از فرمان او اطلاع حاصل كنيم ، آنها نزد على ( ع ) رفتند و گفتند : يا امير المؤمنين ، خود را ضايع كردى و حقى را كه تو به آن شايسته تر بودى رها ساختى و ما اراده كردهايم كه آن مرد را از منبر پيامبر خدا ( ص ) پايين بكشيم ، زيرا كه حق ، حق توست و تو به اين كار از او شايسته ترى ، ولى ناخوش داشتيم كه بدون مشورت تو او را پايين بكشيم .
على ( ع ) به آنان فرمود : اگر چنين كنيد براى آنها جز دشمن در حال جنگ نخواهيد بود و چيزى جز مانند سرمهء چشم يا نمك توشه نخواهيد بود ( يعنى تعداد شما در برابر آنها اندك است ) و امّت كه سخن پيامبر را رها كرده و به خدا دروغ بسته است ، بر اين كار اتفاق كردهاند ، و من با اهل بيتم در اين باره مشورت كردهام و آنها جز سكوت نخواستهاند و اين به جهت خشمى است كه در سينههاى اين قوم است و با خدا دشمنى و اهل بيت پيامبرش دشمنى دارند و آنان خونهاى جاهليت را مطالبه مىكنند ، به خدا سوگند اگر چنين كنيد ، آنان شمشيرهاى خود را عريان مىكنند و آمادهء جنگ مىشوند ، همان گونه كه اين كار را كردند و مرا مقهور و مغلوب ساختند و اعتراف مرا خواستند و به من گفتند : بيعت كن و گر نه تو را مىكشيم و من چاره اى نيافتم جز اينكه اين قوم را از خودم دفع كنم ، و اين بدان جهت بود كه سخن پيامبر ( ص ) را به ياد آوردم كه فرمود : يا على ، قوم امر تو را شكستند و بدون تو در آن استبداد كردند و در بارهء تو مرا نافرمانى كردند ، بر تو باد صبر تا امر خدا فرود آيد ، آگاه باش كه آنان به زودى و حتما به تو نيرنگ خواهند كرد ، نگذار آنها به خوار كردن تو و
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 192 .